Hondenkoekjes

Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt, zeggen ze. Dat gold misschien vroeger, toen schippers bang waren voor het woeste water, en voor de stapelrechten die ze moesten betalen als ze goederen via de stad vervoerden. Maar vandaag schittert de Oude Maas in de lentezon en de passagiers die van de Fastferry uit Zwijndrecht stappen zien er opgewekt uit.

Even voorbij de Zwijndrechtse brug, in het klein ook in Madurodam te vinden, ligt de Kalkhaven, ooit de belangrijkste handelshaven. Pal tegenover de haven staat een monumentaal pand. Alleen de gevelsteen met de hazewindhond verraadt dat hier hondenkoekjes gemaakt werden.

De Eerste Nederlandsche Dogcakesfabriek werd in 1871 gebouwd naar een ontwerp van de plaatselijke architect Lebret. Hij maakte er een voornaam pand van, met een toegangspoort in het midden en aan weerszijden vijf ramen en twee deuren. Vroeger liep er een spoorlijntje vanuit de haven zo de toegangspoort in, zodat de ingrediënten vanaf de schepen letterlijk de fabriek ingereden werden, en de koekjes er weer uit.

In 1993 is de fabriek verbouwd tot vijf woningen. Van het interieur is niets over. Het exterieur bleef intact, behalve dan dat aan de achterkant vier serres werden gebouwd. Zo beschikken vier van de woningen – waaronder nummer 20 – niet alleen over een diepe tuin, maar ook over een heel zonnige woonkamer. De vijfde woning heeft die niet, want dat zit boven de toegangspoort.

De bewoners van nummer 20 hebben niet stilgezeten sinds ze er in 1998 introkken. Hun huis leek van binnen net nieuwbouw, vonden ze. Dus reisden ze stad en land af, op zoek naar oude bouwmaterialen. Zo vonden ze in Antwerpen een antieke wastafel, in Leiden de dubbele glas-in-looddeuren tussen de vestibule en de woonkamer, en op weer andere plekken gietijzeren radiatoren, plafondornamenten en deuren met panelen. Het huis onderging een metamorfose – alleen aan de vierde verdieping, een werk- en opslagruimte, kwamen ze niet toe – en nu vertrekken ze naar een ander oud pand.

Zo ingetogen als de sfeer is op de begane grond en de eerste verdieping – met de ouderslaapkamer en de badkamer – zo uitbundig is alles op de tweede. Daar hebben de dochters elk hun prinsessenkamer, met gouden banen op de muren en gekleurde lampjes in kristallen kroonluchters. Vanaf de vensterbank onder het halfronde raam kijken de Barbiepoppen uit op de schepen in de Kalkhaven.

Wilma van Hoeflaken

Foto Dirk-Jan Visser