De melodie is nooit ver weg

The View-Hats Off to the Buskers(Red Ink)

Je bent achttien en woont in Dundee, Schotland. Dan zit er weinig anders op dan een band te beginnen. Die band heet The View, en na een paar optredens slaat de vlam in de pan. Meisjes, jongens, platenmaatschappijen – iedereen wil iets van The View.

Is het je revolutionaire sound? Die onweerstaanbare koorzang? Of zijn het je slimme woordgrapjes en observaties uit het dagelijks leven?

Niets van dat al. The View is niet revolutionair en niet bijdehand. Het beste van The View is juist de alledaagse rommeligheid die in hun liedjes verstopt zit. En dan vooral door de combinatie van nummers, met namen als ‘The Don’, ‘Same Jeans’, ‘Claudia’ en ‘Superstar Tradesman’. Eén View-liedje is geen liedje. Je moet ze in samenhang ondergaan. Dan is het de soepele overstap van een opgewonden schreeuwnummer naar een tijdloos gitaarintro met geramd refrein, razendsnelle kroegpunk met melodieuze zang, Libertines-pastiches of laconieke vraag-antwoordzang, die het hart verovert.

Toen de hype vat kreeg op The View was dit debuut al voltooid, zo'n acht maanden geleden. Vandaar wellicht dat de opnamen zo verrassend stoffig klinken; hier heeft niemand zijn best gedaan een gepolijst product af te leveren. Desondanks haalde de single ‘Same Jeans’ de eerste plaats van de Britse hitparade, en ook deze debuutcd Hats Off to the Buskers werd een succes. Er werd geschreven over de woorden ‘I’ve had the same jeans on for four days now’ (uit ‘Same Jeans’), alsof dit het toppunt van losbandigheid zou zijn. Maar net als deze regel, is ook de muziekstijl van The View nauwelijks aanstootgevend te noemen.

Troeven zijn de jonge honden-zang van voorman Kyle Falconer en de makkelijke speelstijl, die een lange onderdompeling in klassieke Britpop doet vermoeden. Dit is muziek waar de melodie, ondanks woede of grimmigheid, nooit ver weg is.

HESTER CARVALHO