www.nrc.nl/leesclub

Janet Luis constateert dat Palmen geen kijkende romanschrijfster is, maar een lezer/denker. Inderdaad ontbreken in Lucifer de druppels op glanzend groene bladeren, de lichtval op verschillende tijdstippen van de dag en vochtige grijsbruine aarde, maar dat vond ik na het lezen van Dis wel even prettig. Eerste indruk van Connies nieuwe boek (het eerste dat ik ooit van haar las): leest als een trein, waarschijnlijk speelt het detective-element daar een rol bij, maar zeker ook haar vermogen een verhaal te vertellen en te laten vertellen. Dat haar zinnen saai zijn kan ik niet beamen. In de dialogen zijn ze wel eens te omslachtig om geloofwaardige spreektaal op te leveren, zelfs voor Amsterdamse kunstenaars en intellectuelen. De karakters onderscheiden zich meer door wat ze zeggen dan door de manier waarop ze zich uitdrukken

Petra Visser

Mag Palmen fictie maken van een drama waarvan de nabestaanden nog onder ons zijn? Maar bovenal: mag Palmen personen opvoeren die haar zo vriendelijk ter wille waren bij de voorbereiding van de roman?

Mijn antwoord: natuurlijk mag Palmen dat! De wereld hangt van list en bedrog aan elkaar (vraagt u mij alstublieft niet om de voorbeelden want dan krijgt deze recensie de omvang van de roman die ik aan het bespreken ben) en alleen in fictie kunnen wij de waarheid vinden.

Rik van Schaik

In Connie Palmens Lucifer wordt een van de belangrijkste componisten die Nederland kent slinks beschuldigd. Connie die om ‘een onderwerp verlegen zat’ en nu een weldoordachte karaktermoord pleegt. De door haar verzamelde roddels – zonder enig bewijs – als ‘drama’ gebruikt, in een poging een vileine dubbele moord te verdoezelen: één op Peter Schat en één op zijn werk [...] Eén ding is zeker, had Marina dit boek kunnen lezen, ze had Connie met nagels gewapend haar huis uit gesleurd en alle hoeken van de Grachtengordel laten zien. Zo was ze wél, en ze kwam altijd fel en zonder enige terughoudendheid op voor haar zoon en geliefde Peter. Geen fictie.

Floris Guntenaar, 40 jaar bevriend met Peter Schat

Dit is de tweede aflevering in de discussie over ‘Lucifer’ van Connie Palmen. Discussieer mee op www.nrc.nl/leesclub, waar ook eerdere artikelen te vinden zijn.

Tirza (Arnon Grunberg, november) – Het psalmenoproer (Maarten ’t Hart, december) – De helaasheid der dingen (Dimitri Verhulst, januari) – Dis (Marcel Möring, februari) – Lucifer (Connie Palmen, maart)