Tom Jobim uit vierhonderd kelen

Als de Brazilianen hun grootste geest zouden mogen kiezen, zou de keuze – na de voetballer Pele – ongetwijfeld vallen op Antônio Carlos Jobim. De Braziliaanse zanger, componist en pianist stond aan de wieg van de bossa nova muziek. Hij maakte samen met tekstschrijver Vinícius de Moraes, saxofonist Stan Getz en zangeres Astrud Gilberto de

Tomjobim.jpg.jpgAls de Brazilianen hun grootste geest zouden mogen kiezen, zou de keuze - na de voetballer Pele - ongetwijfeld vallen op Antônio Carlos Jobim. De Braziliaanse zanger, componist en pianist stond aan de wieg van de bossa nova muziek. Hij maakte samen met tekstschrijver Vinícius de Moraes, saxofonist Stan Getz en zangeres Astrud Gilberto de wereldhit The Girl from Ipanema. Tom Jobim schreef tientallen schitterende composities die hem tot de allerbeste muzikant van Latijns Amerika maken. In januari van dit jaar zou hij tachtig jaar zijn geworden ware het niet dat hij in 1994 het leven liet bij een operatie in New York. Maar in Rio de Janeiro wordt deze hele maand een verjaarsfeestje voor hem gehouden.

 

 

In de prachtige Botanische tuin van Rio de Janeiro treden muzikanten op die een muzikaal eerbetoon brengen aan Jobim. Ik haalde al mijn inspiratie uit de Atlantische oceaan, is de wijsheid van Jobim die als motto dient van alle voorstellingen. Gisteravond traden Jobims bejaarde collega’s Joâo Donato (piano) en Paulo Moura (klarinet) op in een witte, zweethete tent.

Het concert begon een beetje vlakjes maar toen als vierde nummer Chega de Saudade werd gespeeld, greep het vierhonderd koppige publiek keihard in. De zaal begon als één man, aanvankelijk schoorvoetend, maar allengs steeds luider mee te zingen. Ze hielden daarna niet meer op. En niemand zong vals!

De Brazilianen hebben een geheel eigen woord voor dit soort melancholische gebeurtenissen of gevoelens. Saudades, noemen ze het. Ik wist eigenlijk nooit precies wat dat betekent. Maar sinds gisteravond begrijp ik het. Ik heb het gevoeld.

Vai minha tristeza e diz a ela que sem ela
Não pode ser, diz-lhe numa prece
Que ela regresse, porque eu não posso
Mais sofrer. Chega de saudade a realidade
É que sem ela não há paz, não há beleza
É só tristeza e a melancolia
Que não sai de mim, não sai de mim, não sai

Mas se ela voltar, se ela voltar,
Que coisa linda, que coisa louca
Pois há menos peixinhos a nadar no mar
Do que os beijinhos que eu darei
Na sua boca, dentro dos meus braços
Os abraços hão de ser, milhões de abraços
Apertado assim, colado assim, calado assim
Abraços e beijinhos e carinhos sem ter fim
Que é pra acabar com esse negócio de você viver sem mim.
Não quero mais esse negócio de você longe de mim…