Op impulsieve grondslag naar Moskou

Een mens kan ineens bevangen worden door het verlangen om naar een stad af te reizen waar een kopje koffie tien euro kost, waar je in restaurants nooit en te nimmer krijgt wat je hebt besteld, en waar de grootste toeristenattracties het gebalsemde lichaam van een gemene oude man en een kerk in de vorm van een ui zijn.

Het verlangen om naar Moskou te gaan, dus. Dat kan ook iets met mijn huidige gemoedstoestand te maken hebben, die niet past bij een mooie stad als Rome of een flitsende stad als New York. Het kan er ook mee te maken hebben dat mijn broer, de varkensvlees-uit-blik-etende figuur die ik al eerder in mijn stukjes opgevoerd heb, in Moskou woont.

Heel handig is het niet, om op impulsieve grondslag naar Moskou af te reizen. Want de Russen willen je er eigenlijk niet hebben. Ze hebben geen zin in toeristen, hoeveel kopjes koffie van tien euro die ook bestellen.

Toch had ik me gisteren ten doel gesteld om binnen één dag het visum, de vereiste ‘officiële uitnodiging’ én de speciale verzekeringsverklaring te regelen die men daar van een toerist wil hebben. Het visum en de uitnodiging gingen wel; als je maar genoeg geld neerlegt, lukt dat altijd (passend bij Ruslands ex-communistische status). Maar met de verklaring van mijn zorgverzekeraar, waarop moest staan dat ik ook heel erg verzekerd was in Rusland, ging het moeilijker. Ik zal niet een hele aflevering van een willekeurig consumentenprogramma naspelen, maar het gebruikelijke ‘Ik verbind u door’, ‘Ik geef u even terug aan mijn collega’, en ‘Ik kan niets beloven’ trok tijdens urenlange belsessies allemaal aan mij voorbij. Als de verklaring er niet voor vijf uur was, zou het hele Russische feest niet doorgaan.

Na tijden in de doorverbindhel bij mijn zorgverzekeraar kreeg ik een vrouw met een gezellige telefoonstem aan de lijn. „O, Rusland”, zei ze. „Daar wilde mijn schoonzusje ook heen. Ingewikkeld! Je bent er weken mee bezig.” Ik veerde op, blij met zoveel telefonisch begrip. „Ik fax die verklaring nu naar het visumbureau”, zei de vrouw opgeruimd.

Stomverbaasd was ik. Ik kon naar Moskou. Mijn plan om van zorgverzekeraar te wisselen – dat had ik me een tijdje geleden voorgenomen – heb ik meteen laten varen. Bij mijn verzekeraar werkt de gezellige vrouw met het schoonzusje. En zij is een goed mens.