Simpele klucht

Dennis P. Regie: Pieter Kuijpers. Met: Edo Brunner, Nadja Hüpscher, Willeke van Ammelrooy. In: 31 bioscopen.

**---

Toen sorteerder Dennis P. in 2000 zijn grote slag had geslagen en het gebouw van Gassan Diamonds in Amsterdam was uitgewandeld met een kartonnen doos vol diamanten, een doos waar volgens het opschrift een magnetronoven in zat, moest iedereen er een beetje om lachen. Dit was dan onze great train robbery, dit was onze Ronnie Biggs. Zelfs de grootste misdaden lijken hier altijd sullig en volstrekt onschadelijk. Meer om te lachen dan om van te schrikken.

Dat was de eerste gedachte.

Naar die eerste gedachte is regisseur Pieter Kuijpers gaan werken aan zijn vierde speelfilm. Maar het zou mooi zijn als hij voor zijn volgende film nog een tweede of derde gedachte ontwikkelt. Dennis P. lijdt namelijk aan een gebrek aan intelligentie.

Dennis wordt door Edo Brunner en het scenario neergezet als een zwetende dikkerd met een klein hartje. Uit vrees dat we dat niet zien, spreekt Dennis in voice over nog een aantal verduidelijkende zinnen uit. Alles opgevrolijkt door toet-toet-boink-boinkmuziek. Alles wat komisch is, wordt komisch in beeld gebracht. Alles wat spanning is, wordt met de beproefde middelen van de suspense gefilmd door cameraman Bert Pot, die dat mooi kan. Maar een klucht wordt niet om te lachen door vrolijke kleuren of gekke gezichten. Integendeel. Het is moeilijk om naar Edwin de Vries en John Leddy te kijken zonder tenenkramp. Het is hun schuld niet. Zo koddig móchten ze spelen.

Twee actrices onttrekken zich aan de oppervlakkigheid. Nadja Hüpscher speelt de naïeve schootdanseres Tiffany (Tiff) met een intrigerende hardheid, en Willeke van Ammelrooy weet als Dennis’ moeder liefde met wantrouwen te vervlechten.