Samen naar de kerk integreert

Bij de International Christian Fellowship in de Tarwewijk volgen 45 nationaliteiten de levende Jezus.

In de aula van het Swaef-college, op een steenworp van het Rotterdamse Zuidplein, zijn broeder Diamond uit Nigeria en broeder Sunil uit Pakistan afgelopen zondag bevestigd als ouderling van de International Christian Fellowship (ICF). Aan achternamen doet deze internationale, Engelstalige kerk in Rotterdam-Zuid niet. „Die zou ik moeten opzoeken”, zegt voorganger Theo Visser (36).

Visser vestigde zich na een theologische opleiding in 2000 met zijn vrouw Rieneke in de Tarwewijk om te zien of hij daar een kerk zou kunnen stichten. „Ik wilde niet werken vanuit een bestaande kerk, omdat je dan veel energie zou moeten steken in het omturnen van zo’n gemeente. Dat kost dertig jaar en zo lang wilde ik niet wachten. Daarvoor ben ik te veel pionier. Ik wilde een kerk die de deur zou openzetten naar de stad, een kerk die een afspiegeling is van wat er in de stad gebeurt.”

Inmiddels is hij in zijn opzet geslaagd. ICF telt inmiddels meer dan tweehonderd leden, afkomstig uit alle delen van de wereld, en groeit nog steeds. Ook het aantal belangstellenden dat de zondagse diensten bezoekt neemt toe. „In onze kerk zitten 45 verschillende nationaliteiten. Alleen het Australische continent is nog niet vertegenwoordigd”, aldus Visser. „Het is echt een allegaartje: de yup zit naast de asielzoeker. Hun achtergronden zijn zeer divers: van reformatorisch, evangelicaal, charismatisch en katholiek tot islamitisch en hindoe. We zijn echt een multiculturele kerk.”

Alle gemeenteleden zijn lid van een huiskring, die eenmaal in de twee weken bij elkaar komt voor gebed en bijbelstudie en vaak ook een maaltijd. Daarnaast draaien er ook tal van etnische groepen. „Op die manier maak je mensen verantwoordelijk voor elkaar”, zegt Visser. „Eigenlijk is samen naar de kerk de beste vorm van multiculturele integratie: je hebt dan een gemeenschappelijke basis.”

Hoewel ICF inmiddels aansluiting heeft gekregen bij de Christelijke Gereformeerde Kerken in Nederland, aarzelt Visser zijn kerk het predicaat ‘orthodox’ op te plakken. ‘Bijbelgetrouw’ komt dichter in de buurt. „Liever zeg ik dat we de levende Jezus radicaal willen volgen in de 21ste eeuw. We werken daarbij volgens het model belong, believe, behave: maak mensen duidelijk dat ze erbij horen, daarna wordt hun geloof gewekt en dan gaan ze ook uit dat geloof leven.”

Voor wat betreft haar diaconale taken concentreert ICF zich niet alleen op de eigen leden, maar ze wil er zijn voor de stad. Daarom zijn de maatschappelijke activiteiten sinds augustus 2004 ondergebracht in Stichting House of Hope. Die richt haar werkzaamheden op de Tarwewijk, een achterstandswijk met ruim 11.000 bewoners, plus naar schatting 2.000 tot 3.000 illegalen. „We hebben vooral te maken met Antillianen, Congolezen en West-Afrikanen”, zegt Cor Hubach (42), projectmanager van de stichting. „De afgelopen twee jaar hebben we contact gehad met vijfhonderd gezinnen, waaronder veel eenoudergezinnen. We doen dat werk met drie maatschappelijk werkers en een kern van ruim dertig vaste vrijwilligers. Dankzij die vrijwilligers kunnen we mensen vaak intensievere begeleiding bieden dan de gewone maatschappelijke instanties. We zijn er nadrukkelijk voor de hele wijk. Het blijkt dat we heel laagdrempelig zijn. Mensen lopen makkelijk ons wijkgebouw binnen als ze problemen hebben, of gewoon voor een praatje.” In 2005 kreeg de stichting uit handen van wethouder Geluk een belangrijke Rotterdamse vrijwilligersprijs.

Inmiddels is ICF bezig met het opzetten van nieuwe multiculturele kerken in andere steden. Visser: „Onze activiteiten zijn niet alleen van betekenis voor buitenlanders die naar ons land komen, maar omgekeerd kan individualistisch Nederland ook zijn voordeel doen met hun culturele bagage. Wij laten ons daar nog te weinig door aanspreken. Vooral op het terrein van gastvrijheid en intermenselijke relaties zijn andere culturen een voorbeeld.” Nu de zaken goed lopen, popelt Visser elders opnieuw te beginnen. „Ik denk dat ik mijn langste tijd in Rotterdam heb gehad.”

www.icf-church-rotterdam.nl