Knieblessure in Nigeria en smeergeld voor Benin

Terwijl de Europese Unie zich richt op zijn vijftigste verjaardagsfeestje, Bush en Chávez elkaar in de Amerika’s naar het leven staan, en Australië in de ban is van de spaarlamp, moddert Afrika als gewoonlijk door. De verkiezingen, vredesakkoorden, herdenkingen en ontvoeringen volgen elkaar in hoog tempo op, zo blijkt uit twee ‘pan-Afrikaanse’ tijdschriften.

Het tweemaandelijkse blad The African Courier (3,20 euro) schrijft over de Nigeriaanse presidentsverkiezingen, gepland voor april. Er moet een nieuwe president gekozen, want de tweede termijn van president Olusegun Obasanjo zit er bijna op. Volgens de Courier maakt Umaru Musa Yar’Adua (56) de grootste kans op het presidentschap. Yar’Adua, lid van de regeringspartij PDP, wordt als een van de weinige gouverneurs van Nigeria níet verdacht van corruptie en heeft een chronisch nierprobleem. Vorige week vloog hij naar Duitsland voor een medische behandeling. Trend of niet, ook tegenkandidaat Atiku Abubakar (60) liet zich behandelen in Europa: Londen, knieblessure. Het mocht niet baten. Abubakar wordt namelijk wel verdacht van corruptie. De kiescommissie schrapte hem gisteren van de kandidatenlijst die vandaag openbaar wordt gemaakt.

Maandblad New African (4 euro) staat in het teken van de 50-jarige onafhankelijkheid van Ghana. De historische betekenis van dat wapenfeit voor Afrika wordt in ruim dertig pagina’s uit de doeken gedaan. De feeststemming neemt af na het lezen van het rauwe verhaal over de gecorrumpeerde douaniers van West-Afrika. Journalist Seun Akioye reisde van Ghana naar Nigeria via Togo en Benin. Of beter, hij wachtte. Grensbeambten in Togo vroegen hem om geld, lieten hem wachten in de brandende zon. Dieven of douaniers, het verschil is onduidelijk, hielden hem tegen in Benin. Omringden hem. „Gelukkig zat mijn geld veilig weggestopt in mijn schoenen.”

Tergend aan de grenscorruptie is dat ze lijkt te spotten met goede bedoelingen. In 1975 werd een West-Afrikaanse economische gemeenschap opgericht, Ecowas. Doel: de lidstaten op eigen benen laten staan via onderlinge handel en een gezamenlijke munteenheid, de eco. De introductie van de munt, gepland voor eind 2009, zou een tegenslag zijn voor de corrupte geldwisselaars aan de West-Afrikaanse grenzen. Tot die tijd overheerst het sarcasme. Het Ecowaspaspoort is al wel geïntroduceerd, maar bezitters ervan betalen niet minder maar meer smeergeld. De auteur sluit zijn stuk dan ook af in mineur. „Ik had zo graag een positief verhaal over Afrika geschreven, een verbetering van het negatieve nieuws in de Westerse media. Die droom kraakte in Aflao en barstte in Seme.”

Ingmar Vriesema