‘Hoe lees ik de krant?’ in zeven stappen

Kranten zijn draagbaar, je kunt ze weggooien en ze stralen een zeker savoir faire uit. Volg dit eenvoudige stappenplan en je hebt geen laptop meer nodig, meent Garrison Keillor.

Als ik de jongeren zo zie doen in koffiebars, zou ik zeggen dat er aan hun leven iets schort: de schone kunst om een krant vast te houden. Ze zitten daar maar, met de draden soms uit hun oren, naar computerschermen te turen, en terwijl ze door MySpace – die vergaarbak van onbenul – dolen en een videootje bekijken van een hond die de macarena danst, gaat het leven aan hen voorbij. Het is zo stom, het is zo treurig dat niemand hun heeft uitgelegd dat het opslaan van een krant dé manier is om een geslaagde, vlotte indruk te maken. Vergeet al die hoogdravende praat over de rol van de pers in de democratie – een krant, joh, dat is een kwestie van Stijl.

Of je nu zit of staat, binnen of buiten, of je tegen een aanbindpaal leunt of je mooie stappers op een bureau laat rusten, pak een krant en je beschikt over een heel scala van gebaren. Zwierig vouw je het gul knisperende papier open en blakend van zelfvertrouwen sla je met een kwieke polsbeweging de bladzijden om, terwijl je de tekst rap in je opneemt – je ogen dansen langs het wereldleed en je schiet alweer voort, je laat het papier ritselen en knallen, je rolt de krant op, vouwt hem in tweeën of vieren, steekt hem onder je arm of slaat ermee op je vlakke hand. Cary Grant, Spencer Tracy, Jimmy Stewart – álle groten – lieten met een krant zien hoe cool ze waren. Zitten koekeloeren naar het silhouet van Kerri (‘Dreamer of dreams’) Jodhpur, 18 jaar, uit Muncie, Indiana, en haar kat Snowball is niet cool.

Een man achter een laptop is een man achter een bureau, een hark, een sukkel. Waar is de adeldom? Hij zit voorovergebogen, zijn ogen worden dof, en speeksel sijpelt uit zijn mondhoeken langs zijn kin terwijl hij geabsorbeerd staart naar een video van een visser die uit zijn boot valt. Daarbij vergeleken is een krantenlezer een meester op het rapier, een cowboy, een privédetective. Met een krant in je handen kun je je uiten, zoiets als Coltrane deed met een sax. Maar hou je aan een paar simpele regels.

1. Als je echt indruk wilt maken, koop dan niet één krant maar drie of vier. Wie Starbucks binnenstapt met vier kranten onder zijn vlerk, wordt meteen aangezien voor een mogol. Is hij jong, dan een software-mogol. Is hij ongeschoren en draagt hij een pyjama onder zijn regenjas, dan een excentrieke mogol, misschien een maffia-boss.

2. Neem alle tijd om de krant open te slaan. Je weet al wat erin staat, boss, je leest hem alleen maar om te weten te komen wat andere mensen weten, dus wat zou je je haasten.

3. Heb je de krant eenmaal open, dan moet je alleen nog opkijken als iemand je naam noemt. Laat je niet afleiden door een blondine die op zúlke benen langsstapt in een wolk van Gitanes en Chanel No 5. Jij bent de acteur, dus laat de anderen het publiek zijn – jij bent het middelpunt.

4. Scan de voorpagina, lees de koppen, maar ga niet als een sappelaar staan studeren. Wees cool. Flits naar het sportkatern, dan naar de strips, het societynieuws, de hoofdartikelen. Dat is het mooie aan de omgekeerde-piramidestructuur van nieuwsberichten: één blik is meestal genoeg.

5. Scheur altijd een of twee artikelen uit en steek die in je zak – niet nonchalant, als een recept voor gehaktballen, maar weloverwogen en met volle aandacht. Dat schept een onaantastbaar mysterieus air.

6. Heb je de krant uit, sla hem dan dicht en gooi hem weg. (Dat gaat niet met een laptop.) Een wegwerpend gebaar, dat zegt: ,,Poeh! Genoeg gebeuzeld. Op de barricaden!’’

7. Laat dit alles hooguit twintig minuten duren.

Ik ken een man van bijna mijn leeftijd, die dus is opgegroeid met inkt aan zijn vingers, die ineens – hij kon het niet verklaren – overstapte op online-publicaties, de New York Times, de Washington Post en Slate en zo, tot hij terechtkwam op een website met streaming video waar een Oostenrijkse vrouw van middelbare leeftijd met vlechten je de les leest. Terwijl hij haar gebiologeerd aankijkt, zegt ze dingen als „You vill eat, mein little Schweinhund” en geeft hem op zijn donder om denkbeeldige stoutigheden. Als hij een vinger uitsteekt naar de uitknop zet ze het op een gillen en begint een rottweiler diep te grommen. Zo is hij een gevangene van zijn laptop geworden en verdoet hij zijn dagen. Dit soort dingen gebeuren aan de lopende band. Internet verslindt je met huid en haar. Maar een krant, daar neus je twintig minuten in rond. Kies zelf maar, het is jouw leven.

Garrison Keillor’s ‘A prairie home companion’ valt iedere zaterdagavond te beluisteren op de Amerikaanse radio. © Garrison Keillor/Tribune Media Services Inc.