Wij zijn de doomed cappuccino generation

Ik ben niet in staat iets te schrijven uit naam van de Happy Generation. De laatste maanden ben ik nogal zwaar op de hand. Dat ben ik eigenlijk altijd, niet alleen de laatste maanden. Dat vind ik een prettige staat van zijn. Ik heb gelukkig veel last van twijfel. Ik denk na over alles, maar kan me op niks echt concentreren. Ik wandel vaak. Dat helpt niet. De toekomst en mijn gezondheid baren me zorgen. Ik rook veel, nu begint dat op te vallen. Gelukkig heb ik vrienden, jongens en meisjes. Zij voelen zich denk ik net zoals ik. Ze zien er in ieder geval wel ongeveer net zo uit als ik. Beetje onverzorgd, casual hip, op het gemak. Door mijn nieuwe computer voel ik me vaak iets beter. Het is een handzame, zwarte laptop met een ingebouwde camera. De meesten van ons hebben zo’n computer. ’s Avonds ga ik soms eerder naar huis om naar mijn computer te gaan. Dan kijk ik of ik nog nieuwe berichten heb of luister muziek van het internet.

Gisteren heb ik voor de camera van mijn computer voor een paar vrienden naakt gedanst via Skype, dat was een leuke avond. Maar met Nieuw Idealisme had het denk ik weinig te maken, eerder met Nieuw Nudisme. Wel was ik even echt gelukkig met de technologie, mijn vrienden en mijn eigen dans.

Een paar weken geleden heb ik gedanst in een club waar een feestje was voor het regenwoud. Bij de ingang werd je tribaal geschminkt. Het was een feest met veel wodka. Ik heb niet aan het regenwoud gedacht. Niemand dacht aan het regenwoud. Ik had het beter gevonden als de wodka-opbrengst van het feest naar slachtoffers van de instortende auto-industrie in Detroit was gegaan. Persoonlijk heb ik meer met mensen dan met natuur. Grote natuurreservaten trekken mij niet, ik zit liever in een barretje in het Ruhrgebied dan in de Amazone.

Ik denk de laatste tijd vaak aan Geert Wilders. Dat is erg vervelend. Zelfs als je op een feest voor het regenwoud staat, denk je aan die man. Het is moeilijk happy zijn als hij continu het woord neemt. Hij is een aandachttrekker die zich opdringt in mijn leefwereld. Hij roept continu dat hij een punt heeft, maar hij heeft geen punt, hij heeft raar haar. Hij domineert de realiteit. Hij is overal, ook op Youtube, vast ook op Skype.

Maar hij is gelukkig geen wereldburger. Zijn accent verraadt zijn afkomst. Hij is extreem local, ik en mijn generatie niet. Wij kunnen voor hem vluchten in het globale.

Wij dromen van huizen in Zuid-Amerika en openen in ons hoofd nachtclubs in Japan. Wij zijn geen realisten.

Wij wantrouwen deze democratie en stellen de autonomie van het individu centraal.

Wij zijn goed gekleed tuig.

Wij zijn supermobiel maar toch te traag. Agressie en zelfspot vinden we belangrijk.

Wij geloven niet dat het gezin het centrum is.

Wij dromen van geld en vastgoed.

Wij zijn sceptisch en euforisch.

Wij zijn te intelligent om vrolijk en complexloos breezers te drinken voor Afrika.

Wij zijn niet idealistisch, ook niet happy.

Wij zijn gewoon relaxed en lui.

Wij drinken cappuccino, overal ter wereld heel veel cappuccino.

Wij zijn de ‘Doomed-Global-Cappuccino-Generation’

Morgen spreekt Walter Bart in het debat Jonge Geluk. Kriterion, Groot Handelsgebouw, Rotterdam. 20:00. Toegang 3,50 euro of gratis met bon uit deze krant.