De hiephiephoerashow met Machiel Kuijt

Stop de persen! Machiel Kuijt is vrij. De marktkoopman uit Amsterdam kreeg in Bangkok levenslang voor heroïnesmokkel.

Hij kwam donderdag uit de Thaise cel. Sprak vrijdag met De Telegraaf. Lag zaterdag in boekvorm in de winkel. En vertoonde gisteren zijn staalblauwe ogen en gebruinde gezicht op tv. Tien programmeerde Het interview met Machiel Kuijt in het gat van de geschrapte Masturbatie Marathon.

Frits Barend zat te stralen achter zijn vroegere talkshowtafel. Achternagezeten door tout Hilversum deed de 39-jarige Amsterdammer bij hem „zijn hele verhaal”. Samen met de „bekendste moeder van Nederland”, advocaat Knoops en Telegraafjournalist Charles Sanders die zestig artikelen over hem had geschreven.

Barend vroeg weinig, praatte veel. Dat het leek alsof zijn gast uit Torremolinos kwam: „Ik zie geen woede in je.” Dat moeder Pita had gevochten als een leeuw, samen met de raadslieden, De Telegraaf en D66-politicus Dittrich. En dat Kuijt daardoor als eerste landgenoot gebruik kon maken van een nieuw uitleveringsverdrag. „Waarom, Machiel, vloog je Lufthansa en geen KLM?”

Onder het mom van journalistiek was dit een hiephiephoera-show voor en door de Machiel-Moet-Vrij-Beweging. Zodat kritischer lieden moesten wachten op de kijkersvragen na de reclame.

Had Kuijt de drugs gesmokkeld? Wist hij dat de moeder van zijn kinderen daarin handelde? En hoe zat het met zijn strafblad? Kuijt, schreef Peter R. de Vries ooit, staat in de Amsterdamse onderwereld niet bekend als „een lekkertje. (...) Met justitie in aanraking geweest voor oplichting, geweldpleging, de wet wapens en munitie en wegens drugsdelicten en deelneming aan een criminele organisatie.”

Kuijt gaf geen krimp. Een vol uur herhaalde hij zijn boodschap van drie zinnen. Dat hij tien jaar had gekickbokst in de lik. Dat hij iedereen wilde bedanken. En dat hij onschuldig had gezeten. Waarna Frits lispelaar Barend verzuchtte: „Zo, hier zijn we dan klaar mee. Jij hebt de waarheid gesproken?” Ja, antwoordde Kuijt.

De 344.000 kijkers bleven in verwarring achter. Welk strafblad? Wat was er in Bangkok precies gebeurd? Op grond waarvan had het gerechtshof hem veroordeeld? Hadden de programmamakers dat niet moeten uitzoeken? Bovendien: waarom zat er geen Peter R. de Vries aan tafel voor het onmisbare tegengas?

Wat is dat toch in Hilversum? Dat alleen het effect telt, niet de inhoud? Ook Nova liftte er maandag op mee. De rubriek opende met een ooggetuigeverslag van het Haarlemse gezinsdrama, tweede binnen een week. Maar nieuws bevatte het niet. Sterker: psychiater Van Marle waarschuwde terughoudend te zijn met berichtgeving over de zelfmoorden „Dat kan besmettelijk zijn.”

Clairy Polak: „Hoe schadelijk is het om het daar hier over te hebben?” Antwoord van de studiogast die wel zo ijdel was om op tv te willen: „Schadelijk. Zeker als er, zoals net bij u, te veel details naar buiten komen.”

Je zou zeggen: even geen gezinsmoorden meer. Maar nee. Uitgerekend gisteravond wijdde Netwerk een uitzending aan het Apeldoornse gezinsdrama. Schrijnend hoe jeugdzorg had gestunteld met Metehan, waarna hij door zijn moeder gewurgd was. Maar nieuws ontbrak. En dan blijft de vraag: waarom juist nu uitpakken met kleuterjuf, pleegmoeder en Guus Meeuwis-muziek? Alleen omdat Netwerk „het dossier te pakken kreeg”?

Net op tijd terug voor het eindshot op Tien. Barend stak Kuijts boek in de lucht en omhelsde moeder Pita. U hebt niks gemist.

Reageer op deze column via www.nrc.nl/ogen