Het nieuws van 14 maart 2007

Hoge Raad bevestigt vonnis tegen oud-directeur PSV

Rotterdam. De Hoge Raad heeft gisterochtend de veroordeling van voormalig financieel directeur S. van voetbalclub PSV door het Gerechtshof in Den Bosch bevestigd. S. werd in juni 2005 veroordeeld tot 15 maanden cel waarvan vijf voorwaardelijk, voor het plegen van ontucht met minderjarige jongens. Hij maakte zich hieraan schuldig tussen 2001 en 2003 in het Anne Frankplantsoen in Eindhoven, indertijd een plek waar veel prostitutie werd bedreven. Het Openbaar Ministerie (OM) had hem ook poging tot zware mishandeling ten laste gelegd, omdat hij drager is van het aidsvirus en toch onbeschermde seks met de jongens had. Daarvan heeft het Gerechtshof hem vrijgesproken. Die uitspraak was in lijn met inmiddels door de Hoge Raad bekrachtigde jurisprudentie over de strafbaarheid van besmette mensen die onveilige seks bedrijven, zonder daar de partner van op de hoogte te stellen. S. ging tegen de veroordeling wegens ontucht in cassatie bij de Hoge Raad. Hij vond onder meer dat het OM niet-ontvankelijk had moeten worden verklaard wegens schending van zijn privacy, omdat in persberichten melding was gemaakt van zijn hiv-besmetting. De Hoge Raad wijst dat verweer af. Bij het openbaar maken van die besmetting was het belang van de volksgezondheid in het geding en niet het opsporingsbelang. Daarmee was de privacy van S. weliswaar geschonden, maar het Gerechtshof had daar volgens de Hoge Raad in de straftoemeting al voldoende rekening mee gehouden. Justitie besloot in juni 2003 die informatie naar buiten te brengen, nadat was gebleken dat een onbekend aantal minderjarige prostituees seksueel contact had gehad met S.

Mooi, maar saai Fins kinderleed

Of het nou iets zegt over het productievolume van de Finse filmwereld, of de kwaliteiten van regisseur Klaus Härö, feit is dat de twee speelfilms die hij regisseerde allebei meedongen naar een nominatie voor de Oscar voor Beste Buitenlandse film. Zo ook het Tweede-Wereldoorlogdrama Mother of Mine (Äideistä parhain). Het is een uiterst degelijk, uiterst vakkundig, mooi en rustig verteld verhaal over één van de 70.000 kinderen die in de Tweede Wereldoorlog vanuit Finland naar het neutrale Zweden werd geëvacueerd. Maar saai en langdradig is het ook. Misschien wel doordat Härö zijn uiterste best doet om vooral geen historische evaluatie van deze vergeten episode uit de geschiedenis van zijn land te geven. Finland collaboreerde met Duitsland tegen de Sovjet-Unie - dit omdat de Russen in de winter 1939 Finland waren binnengevallen. Zonder dat te weten snap je nauwelijks waarom het zo erg is dat de moeder van de hoofdpersoon nadat zijn vader door toedoen van de Russen is omgekomen haar kind `inruilt` voor een Duitse officier. Maar Härö gaat het louter om het kinderleed. Onze ogen en oren worden gevormd door de negenjarige Eero, die verscheurd wordt tussen twee moeders, twee landen, twee talen. Twee moeders hebben is net zoiets als geen moeder hebben, ontdekt hij. Vandaar dat met de oorlog ook Eero`s leven wel afgelopen leek. Die vertelagenda van Mother of Mine wordt al in de openingsscènes van de film blootgelegd. De voorspelbare flashbacks doen de rest. De scènes in het ontheemde heden (Eero heeft nooit meer goed intieme relaties kunnen aangaan) zijn in zwart-wit gedraaid. Het verleden in van die esthetisch ontkleurde herfstige tinten die in een oogopslag vertellen dat dit geen zonnig verhaal mag zijn.