Afscheid van uitzonderlijke zwemkampioen

Na tweeënhalf jaar weet Inge de Bruijn (33) zeker dat een rentree onmogelijk is.

Haar loopbaan bracht haar tal van titels en wereldrecords. ‘Mijn carrière is af’, zegt ze nu.

In de zwemwereld hing de vraag al lange tijd in de lucht: keert Inge de Bruijn, de beste Nederlandse zwemster uit de geschiedenis, ooit terug in het zwembad? Niemand die het wist. Ook De Bruijn zelf niet, zo bleek gisteren toen zij haar definitieve besluit bekendmaakte in een vraaggesprek met het persbureau ANP. „Het was lang wikken en wegen, maar ik heb een keuze gemaakt waar ik achter sta. Het voelt goed zo.”

Toch is haar besluit nauwelijks een verrassing. Daarvoor was De Bruijn al te lang uit het water. Haar laatste succes dateerde van augustus 2004, toen ze tijdens de Spelen van Athene op de 50 meter vrij nog één keer liet zien dat ze ’s werelds beste sprintster was.

‘Athene’ werd een bevestiging van haar goldrush in Sydney, waar ze vier jaar eerder met drie gouden medailles en een zilveren was vertrokken als de zwemkoningin van de Spelen van 2000. Dat jaar, waarin ze een ware regen van wereldrecords over de wereld uitstortte, werd het absolute topjaar in haar loopbaan – ook al bereikten juist toen speculaties over het gebruik van doping hun hoogtepunt.

Hoewel ze bekendstond als een uitzonderlijk talent, kwamen de medailles De Bruijn allerminst aanwaaien. Als junior was ze in 1991 al doorgebroken bij de EK in Athene in 1991, maar het ging bergafwaarts met de wispelturige De Bruijn. In de aanloop naar de Spelen van Atlanta (1996) werd ze door haar coach Jacco Verhaeren weggestuurd bij PSV – ze sloeg te veel trainingen over.

Ze miste ‘Atlanta’ maar vertrok alsnog naar Amerika, waar ze onder het spartaanse regime van haar nieuwe zwemcoach, de Amerikaan Paul Bergen, de basis legde voor haar spectaculaire opmars naar de wereldtop. Nog voor ‘Sydney’ keerde ze terug in Eindhoven en in de nationale ploeg, Ook haar oude coach Jacco Verhaeren zag dat ze een metamorfose had ondergaan; ze kregen zelfs een relatie.

Maar al het harde werk eiste ook zijn tol in het leven van De Bruijn. Na Athene nam ze een sabbatical op, om te kunnen genieten van haar succes en de „leuke dingen” in het leven. „Dat heb ik verdiend”, motiveerde ze haar afzegging voor de WK van Montreal, in 2005. „Ik kom terug als ik het gevoel heb dat ik weer kan winnen”, zei ze destijds. „Ik ben namelijk een winnaar, ik háát verliezen.” Maar ook besefte ze toen al dat het voor haar „steeds lastiger” zou worden zich te handhaven in de wereldtop.

Ze vierde feest, zo heette het in de buitenwereld. De Bruijn maakte onder meer kennis met de wereld van de showbusiness, trad op in programma’s als Dancing with the stars en Peking Express. „Het was echt een soort ontdek je plekje voor mij”, zei ze gisteren tegen het ANP. „Er is zoveel op mijn pad gekomen. Ik heb mij altijd zo in mijn element gevoeld in het zwembad. Het was eng en spannend nieuwe dingen te doen, maar ik geniet nu van dit leven. Ik vind het ook heerlijk om lekker thuis te zijn.”

Maar ‘Peking’ sloot ze nooit uit – tot gisteren. „Het kan niet beter. Ik zit aan mijn plafond en zie geen uitdaging meer. Met mijn 33 jaar ben ik inmiddels een oma in het zwemmen. Mijn lichaam herstelt ook niet meer zo goed als vroeger. Anderen hebben inmiddels het stokje al overgenomen.” Toch schoof ze haar besluit voor zich uit. „Het is de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen. Het zwemmen heeft mijn hele leven in beslag genomen. Ik had het voor geen goud willen missen. Ik heb er ook zoveel aan te danken.”