Over PCM en andere Nederlandse denkers

Fascinerend bericht op de economiepagina van vrijdag:

‘Uitgeversconcern PCM heeft het meerderheidsbelang in de commerciële muziekzender Arrow al na een jaar weer verkocht. Het betaalde er in februari 2006 1 miljoen euro voor, maar er werd in het afgelopen jaar 1,5 miljoen op verloren. PCM heeft nog een achtergestelde lening van 1,3 miljoen euro aan Arrow toegekend, maar verwacht dat die wordt terugbetaald. De vorige eigenaar zou de zender voor 1 euro weer in zijn bezit hebben gekregen.’

De conclusie is duidelijk. De vorige eigenaar van de muziekzender mag een genie heten. Bij PCM zijn ze niet goed wijs.

Toenmalig bestuursvoorzitter Theo Bouwman zei na z’n aankoop:

‘Het is een unieke kans om onze nieuwsvoorziening via andere kanalen bij de consument te brengen.’

Helaas.

‘De Volkskrant’, las ik, ‘zou de zenders van nieuws moeten voorzien. Maar dat liep mis, omdat Arrow volgens de zendvergunning vrijwel uitsluitend muziek ten gehore mocht brengen.’

In het verlangen om de papieren krant zo gauw mogelijk overbodig te maken, moet de verstandsverbijstering wel heel hard hebben toegeslagen. Niet eerst even informeren of voor het nieuws van de Volkskrant überhaupt plek was, maar in één jaar tijd 1 miljoen euro plus 1,5 miljoen euro, plus voorlopig ook nog die uitgeleende 1,3 miljoen euro over de balk gooien. Drie komma acht miljoen euro! Daar had ik als jonge starter graag een nieuw klein krantje mee willen proberen. Buiten PCM uiteraard. Hebben ze daar een paar jaar geleden wegens een dagdroomproject voor Interactieve Media niet ook al tientallen miljoenen verklungeld? Luchtfietsers.

Nergens over nagedacht, terwijl het in dit land blijkbaar barst van de denkers. In één weekend kwamen er alleen op televisie al vijf voorbij, van wie vier bij Buitenhof, dat als hoofdgast Jan Marijnissen verwelkomde, die met z’n 28 zetels in de peiling zelf natuurlijk ook al een wijsgeer is. Hij werd geconfronteerd met de opinies van drie landgenoten, die alle drie als denkers werden aangekondigd.

De eerste was de voormalige burgemeester van Rotterdam en voormalige minister van Binnenlandse Zaken in paarse nadagen: Bram Peper. Voor het tweede kabinet Kok heeft hij nog eens een analyse van land en volk geschreven die zo onthullend moet zijn geweest, dat niemand haar tot dusver aan de openbaarheid heeft durven prijsgeven. Dat typeert de ware denker.

De tweede heette Dick Pels, die je steeds vaker ziet figureren op allerlei opiniepagina’s, en die met rasse schreden op weg lijkt naar wat wijlen K.L. Poll ooit kernachtig karakteriseerde als de status van bijvoegselfilosoof.

En de derde, Gabriël van den Brink, had een stelling geponeerd over het nationalisme van Wilders en het socialisme van Marijnissen, die zó absurd was, dat er heel veel denkwerk aan moet zijn besteed.

Waarna het programma waarachtig nog een vierde denker achter de hand had: Joshua Livestro, ‘rechts van het midden’, en in z’n eentje als het ware de denktank van Frits Bolkestein in diens Europese jaren. Opvolger geworden van niemand minder dan Ronald Plasterk! Zoals Nederland steeds christelijker wordt, zo wordt Buitenhof steeds meer van de Edmund Burke Stichting.

Maar de alleraantrekkelijkste denkkracht achtten de media toch aanwezig in de schrijfster prinses Mabel. De Volkskrant durfde voor een interview niet met minder aan te komen dan met de hoofdredacteur, en in Nova bleek Joost Karhof voor hoogheid niet alleen naar de kapper te zijn geweest, maar ook nog een nieuwe das te hebben gekocht.

Een denkster in de koninklijke familie! Inhoudelijk viel wat ze dacht misschien nog niet mee, maar ze was ook de eerste sinds 1584.

En terwijl ik naar haar keek dacht ik: die mag van mij morgen in haar eentje het zittende bestuur van PCM vervangen.