Hij lijkt op Angelina Jolie, maar dan zestig jaar ouder en man

Een soort Idols voor helderzienden is het KRO-programma Het zesde zintuig. De helderzienden of mediums, zoals ze zichzelf geloof ik liever noemen, worden bijvoorbeeld meegenomen naar een parkeergarage, en dan moeten zij middels hun zesde zintuig, derde oog en pathologische telepathie aanvoelen wat daar ooit gebeurd is. De meesten raden verkeerd, maar er is er altijd wel één die ter aarde stort en zegt: „Ik voel een kogel.” En inderdaad, er was een moord gepleegd in de parkeergarage. Met een pistool. Toch vreemd.

Deze mediums komen authentieker over dan die charlatan van een Char, die altijd vraagt of je iemand kent met een G en of die dood is. Misschien omdat de mediums van Het zesde zintuig gewoontjes uitziende mensen zijn. (Die vervolgens verklaren dat ze van een struik hebben gehoord wat er op de moordplek is gebeurd.)

Dat toekomst voorspellen (en vaak, gek genoeg, ook het verleden naspellen) bevangt steeds meer mensen. Het verbaasde me daarom niet dat Neelie Kroes jarenlang haar toekomst liet voorspellen door een astroloog. Deze man is een ex-kapper genaamd Simon Suiker en hij lijkt heel erg op Angelina Jolie, maar dan zestig jaar ouder en man. Kroes belde Simon Suiker vijftien jaar lang, en dan orakelde hij wat ze moest doen.

‘Een van de machtigste vrouwen van Europa vertrouwde op de sterren’ stond er boven het artikel in De Pers. De journalist vond dat kennelijk opmerkelijk. Maar veel mensen die ik ken, en die redelijk slim zijn, vinden het normaal om tijdens een gesprek te zeggen: ‘En toen stond er in mijn tarotkaarten...’, of: ‘Ja, maar mijn medium vond het wél een goed idee.’ Een vriendin die niet aan een liefde kon komen, ging naar zo’n kaartenvrouwtje en vroeg wanneer ze een vriend zou krijgen. (‘Snel’, was het antwoord. Uiteraard.) En toen ik een kennis vertelde over iemand die een groot ongeluk had gehad, zei zij: ‘Dat is haar karma.’

Ik geloof het allemaal niet. Maar die KRO-mediums in die parkeergarage, die vertrouwde ik ergens wel. Dit vertelde ik aan mijn vriendin P. „Je gelóóft toch niet in die onzin?” vroeg ze. „Nee, want ik begrijp niet hoe het kan”, zei ik. „Maar ik begrijp ook niet hoe telefoneren kan, met geluidsgolven, en daar geloof ik wel in. Dus.” Ik hoorde het mezelf zeggen en werd ineens ongerust. Ik word toch niet zo iemand die binnenkort naar een wichelroedeheks gaat om te vragen of ik aan de lotto moet meedoen? Ik hoop het niet. En anders geef ik de schuld aan mijn karma.