Grinderman

In de loop van zijn solocarrière is Nick Cave steeds meer opgeschoven naar de rol van dè crooner van het alternatieve circuit. Maar in het zicht van zijn vijftigste verjaardag verzet hij de bakens, met indrukwekkend resultaat. Met drie muzikanten uit zijn vaste begeleidingsband The Bad Seeds vormt hij nu Grinderman. Cave zat nu eens niet achter de piano te componeren: Grinderman is een collectief, dat in improvisatie en loops dankbare compositiemethoden ziet. Het dreunende orgel in Electric Alice (ja, dat is de pas overleden weduwe van jazzgigant John Coltrane, zelf een onderschat muzikante) doet onverwachte invloeden vermoeden, maar daar is ook altijd weer die uitgebeende blues.

Vervormde bassen (Martyn Casey), stomende drumritmes (New York-veteraan Jim Sclavunos) en meedogenloos door de effectenbakken gejaagde vioolpartijen (Warren Ellis) zijn net zo essentieel als Cave’ s eigen bijdragen. Dat die zich uitstrekken tot de elektrische gitaar is nog zo’n verrassing. Ook al omdat hij dat ding pas sinds kort bespeelt, kent zijn spel een frisse, naïeve en expressionistische charme die doet denken aan wat Blixa Bargeld in de eerste editie van The Bad Seeds uit de snaren wrong. Niet alleen daarom roept Grinderman heel prettig Cave’ s solodebuut From Her To Eternity in herinnering. Och, mocht elke midlife-crisis maar zo eindigen.

Jacob Haagmsa

Grinderman: Grinderman (Mute, distr. EMI)