Afwisselend rust en woeste bijval

Arctic Monkeys gaf afgelopen zaterdag in de Max een exclusief concert.

Het verschil met de vorige, enorm succesvolle cd, zal hem vooral zitten in de sound.

Hoe nuttig is een handelsmerk? Of is net die manier van zingen of dat ene gitaargeluid, juist beperkend? Wat eerst door het publiek werd omarmd, moet bij een volgende kennismaking iets zijn bijgesteld, omwille van de ‘ontwikkeling’. Denk aan het karakteristieke kortaf gespeelde gitaar van The Strokes op hun debuut-cd Is This It (2001), of de Oooh en Aaah-koortjes van de Kaiser Chiefs op hun debuut. Zij hebben een beperkte houdbaarheid.

Het handelsmerk van Arctic Monkeys is de zang van Alex Turner. Turner is als een barbezoeker die onverstoorbaar tegen je aan blijft kletsen, dwars door harde muziek. Hij maalt niet om punten en komma’s, zijn verhalen borrelen onstuitbaar verder.

Hoe de tweede cd van Arctic Monkeys, de opvolger van hun inmiddels historisch gebleken debuut Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not, heeft uitgepakt, weten we pas zeker in april. Maar afgelopen zaterdag gaf de band in de Max in Amsterdam een voorproefje.

Dat maakte vast één ding duidelijk: Turners ontsporende zang is gebleven. Ook gebleven is de losse structuur van de nummers, met altijd ruimte voor bijzinnen en gedachtesprongen. Het verschil met de vorige cd zal hem vooral zitten in de sound: het noisy gitaarintro van de nieuwe single Brainstorm, en de ska-accenten van Fluorescent Adolescent.

Het exclusieve concert van Arctic Monkeys was een van de optredens die zijn georganiseerd ter ere van de vernieuwde Max. 1.500 mensen, in plaats van 1.000, konden de band nu zien. En de groep speelde een feestset, met een snelle opeenvolging van oud en nieuw werk. Als derde liedje was daar al Bet You Look Good On The Dancefloor, met even later When The Sun Goes Down. Bij deze gelegenheid was crowdsurfen en stagediven niet verboden: er werd opvallend ver gedoken.

Toch is een concert vlak voor de release van een nieuwe cd een licht verwarrende gebeurtenis. Het publiek kent het repertoire maar voor de helft, en dat leidde zaterdag tot een wisselend beeld: woeste bijval bij de liedjes van het debuut, en relatieve rust bij de nieuwe nummers.

Maar de stoïcijnse Turner weet heel goed hoe hij het onderste uit de kan moet halen. Tijdens het aloude View From The Afternoon hoefde hij maar een pink te bewegen, en de zaal barstte in nog wilder gespring en gejuich uit.

ConcertArctic Monkeys Gehoord: 10/3 Max, Amsterdam.

Het nieuwe album van Arctic Mokeys: Favourite Worst Nightmare zal uitkomen op 23 april. Voor meer informatie zie: www.arcticmonkeys.com