The Cluerators

kevin.jpgHet is usance (en nogal makkelijk) om te klagen over toeristen. Ze bezetten het Damrak, ze denken dat Times Square het centrum van de wereld en het échte New York is. Ik geef het toe: soms heb ik ook liever dat toeristen zich op Times Square concentreren dan dat ze zich massaal per Sex and the City-tour vergapen aan het stoepje waarop Carrie Bradshaw zat te twijfelen.

Maar toen las ik opeens een uitspraak van deze mij verder volstrekt onbekende muzikant: „I love tourists,” Andrew W. K. said as he strolled by Times Square on Monday. „They’re excited about everything, and I love excitement.”

Goed punt.

Dus ook al woon ik hier nu negentien maanden, heb me gisteren toch maar weer even als een toerist gedragen. Vriend Kevin (zie foto, een Italiaanse Amerikaan en vice versa) kwam met een ‘Da Vinci-code’-achtige speurtocht door het Metropolitan Museum aanzetten. Hadden we zin?

Er is zogenaamd iemand vermoord en aan de hand van de kunstwerken (van Rembrandt tot Warhol) moet je aanwijzigingen verzamelen - wie is de dader? Twee uur rennen later bleek onze groep vooral goed te zijn geweest in het bedenken van een naam (was, serieus, onderdeel van de wedstrijd). The Cluerators. Van clues en curatoren, inderdaad.

De suppoosten waren er niet zo blij mee, maar ik trok tegen sluitingstijd toch maar een sprintje door de vermaarde Egyptische afdeling. Anders waren we te laat met het indienen van onze antwoorden, en dan moet je toch prioriteiten stellen.

We wonnen niet. Maar alleen al om de opwinding snap ik weer waarom New York zo’n aantrekkingskracht uitoefent op toeristen.