Lang, heel lang, overal en altijd wachten

Presentatrice Maartje van Weegen (56 jaar) stopt na 35 jaar met televisie. Afgelopen week volgde zij voor de NOS het staatsbezoek aan Turkije en presenteerde zij de Statenverkiezingen. Ze is getrouwd met Joop Daalmeijer en woont in Huizen. „Máxima blijft met haar hoge hak in een putje steken en krijgt de slappe lach.”

Maartje van Weegen

Donderdag 1 maart

Twee wekkers gezet, 5 uur op. We vliegen van Ankara naar Istanbul. Met zo’n 40 collega’s volgen we de koningin op staatsbezoek in Turkije. In de bus naar het vliegveld ziet Jan Hoedeman van de Volkskrant nog bleker dan anders. Ik ben jaloers op z’n nacht, niet op z’n dag. Hij heeft nog geen twee uur geslapen, was vannacht uit met leden van het Nederlands Blazers Ensemble. Gisteravond waren zij het cadeau van de koningin aan Turkije. Een topavond met topmusici. President Sezer heeft wat gemist.

Op het vliegveld breekt een handvat van mijn koffer. Een fotograaf vindt het symbolisch. Mijn laatste reis immers, mijn laatste staatsbezoek. Het lijkt of de anderen er meer mee bezig zijn dan ikzelf.

Neem met correspondent Jessica Lutz de Turkse kranten door, onderdeel van het programma van morgenavond.

Ik ga niet mee met het eerste programmaonderdeel, een tocht over de Bosporus. Ik word al zeeziek op een waterfiets en bovendien moet er nog zoveel werk gedaan. Verslaggever Etienne Glebbeek maakt van z’n hotelkamer een montagekamer. We kijken naar wat hij al gemonteerd heeft en schrijven er teksten bij. Vanavond moet ik inspreken, want ons verslag tot nu toe moet morgenochtend naar Hilversum gestraald worden voor de vertaling van de interviews in het Turks en Engels. NOS- communicatieman Rolf de Wit belt. Er zijn weer nieuwe aanvragen voor interviews. Rolf heeft een mapje vol en heeft me enorm geholpen met wat ik wel of niet moet doen. Eigenlijk wil ik niks, maar dat kan niet, vindt Rolf. We hebben al afspraken gemaakt over Trouw, NRC Handelsblad, de VARA gids en Pauw en Witteman. En nu komt het Algemeen Dagblad daar nog bij.

Om 13.00 uur vertrekken de persbussen naar de Blauwe Moskee, waar de koningin, prins Willem-Alexander en prinses Máxima een uur later zullen aankomen. Staatsbezoeken volgen betekent lang, heel lang overal en altijd wachten. Wandelend naar de Aya Sofya en de Grote Bazaar. Een zee van camera’s. Máxima blijft met haar hoge hak in een putje steken en krijgt de slappe lach.

Terug in het hotel overleg ik met eindredacteur Marja van der Kooi over het draaiboek van morgenavond. Rob Trip zit met gasten in een Turks koffiehuis in Rotterdam, ik sta bij de Bosporus. Op papier is het een leuke uitzending, maar technisch behoorlijk ingewikkeld. Ik kan de uitzending niet zien, ik heb alleen geluid en moet dus blind afgaan op commando’s uit Nederland.

Om 17.00 uur vertrek naar de ONG, de ontmoeting met de Nederlandse gemeenschap. Dan worden de meereizende journalisten voorgesteld aan de koningin en het prinselijk paar. En praten met ze na over de afgelopen dagen. Zonder camera of microfoon, niet citeren, alleen toeschrijven. We kennen de regels. Ze zijn alle drie heel positief, alles is heel interessant en over alles kon ook heel goed gesproken worden. Achter de schermen uiteraard.

Kopje soep en een appel en tot middernacht met Etienne doorgewerkt aan de montage. Geluidsman Ronald Rutten bouwt een soort tent van handdoeken en kussens om de kamer minder hol te laten klinken bij het inspreken.

Gelukkig belt het thuisfront, luistert en pept op.

Vrijdag

Zonder wekker om 5.30 uur wakker. Ik voel me gammel en heb voor vandaag te veel voor mezelf bedacht. Het bezoek volgen, teksten schrijven, inspreken en door naar de uitzendlocatie. Kan niet goed gaan. Ik moet meer tijd hebben om me voor te bereiden. Besluit om in het hotel te blijven en na bouillon, crackers en wat chemische vrienden kan ik aan het werk. Spreek de rest van het verslag in en ga naar de Bosporus. Anderhalf uur voor uitzending, eerst repetitie. Het is 3 graden. De verbinding met Hilversum klopt niet, iedereen rent en probeert, ’t komt goed. Vijf minuten voor het begin. Mijn collega’s van Actueel en het Journaal staan met sjaals, mutsen, handschoenen aan om me heen. Echte solidariteit. Zij zien en horen niks, behalve mij. Het loopt goed, de anderen vinden dat ik op dreef ben. Als ik de eindleader hoor, ben ik opgelucht en geëmotioneerd. Producer Andy Docter komt met champagne en kartonnen bekertjes. Mijn maag weet er na een dag bouillon en crackers niet zo goed raad mee, mijn hart wel. Ik krijg cadeautjes en word toegesproken. We gaan eten. Jaren terug zei een arts in Engeland tegen me ‘there is a brassband playing in your stomach’. Het orkest is teruggekomen, het kan me niks schelen.

Het thuisfront belt en is ook tevreden.

Zaterdag

Ontbijt, een interview voor het Radio 1 Journaal en dan zo maar twee uur voor onszelf. Etienne heeft helemaal niks gezien, behalve z’n hotelkamer. Extra leuk om met elkaar wat rond te kunnen kijken. In het vliegtuig lees ik de krantenverslagen over het bezoek en artikelen die ik meegenomen heb over de Statenverkiezingen. Mijn buurman, een leraar Frans uit Bergen, vertelt me zijn intrigerende levensverhaal.

Het thuisfront komt me ophalen. Heerlijk. Er gaat niks of niemand boven mijn thuisfront.

Zondag

Kranten lezen en mails beantwoorden. In Buitenhof zit Rein Willems, president-directeur van Shell Nederland. Hij is voor het CDA kandidaat-senator. We zitten samen in een bestuur en na de vergadering eten we met z’n allen. Het is leuk om naast hem te zitten, een boeiend verteller over een wereld die ik niet ken. Ik ga naar mijn moeder, ze is 91 en ik kan me het leven zonder haar niet voorstellen. Ze heeft me beloofd nog even te blijven. Vrienden en familie bellen en vertellen wat ze van de uitzending vonden. Het blijft lastig een verslag van een staatsbezoek zo te maken dat je er een breed publiek mee bereikt. Of het is te veel royalty of te veel achtergrond over het land dat bezocht wordt.

Maandag

Kranten, kapper en redactievergadering voor woensdag. De eindredacteur vraagt wat ik ga zeggen aan het eind van de avond. Goedenavond, lijkt me gepast. Hij vindt dat het meer moet zijn. Ik zal er over denken.

Om 21.00 uur naar Pauw en Witteman. Ik zie er tegenop. Onzin, de sfeer is goed. Bij het napraten komen er mensen naar me toe en vertellen dat het leuk was. Ik blijk mee te vallen. Aardige woorden, ook van Paul en Jeroen, leuke sms-berichten, ik lees ze in bed nog eens door en onthoud ze goed. Laat slapen en vroeg wakker, vol hoofd.

Dinsdag

Kranten en naar De Bilt waar een neef van Joop wordt begraven. Een aardig en goed mens. Natte jassen, een kleine aula met veel mensen. Troost voor z’n vrouw en kinderen. Met de trein naar de Eerste Kamer in Den Haag. Ik ben centrale presentator, maar doe ook de uitslagen, dus ik oefen met de computer. Senatoren komen langs, heel nieuwsgierig omdat ik met zoveel aplomb uitslagen voorlees. Ik stel ze gerust, het is maar repetitie. Yvonne Timmerman, voorzitter van de Eerste Kamer, komt kijken. Ik mag op haar stoel zitten morgenavond.

In 1987 presenteerde ik de Statenverkiezingen ook.

Met Ad van Liempt neem ik alle lastigheden van deze verkiezingen door. Piet van Asseldonk zit ook in de redactie. Als Lars Andersson er nu bij was, zou ons clubje compleet zijn. Vanaf 1984 maken we met elkaar het halfzesjournaal, het achtuurjournaal, NOS Laat, NOVA, alle verkiezingsuitzendingen, grote evenementen. Het zijn vakmensen en erg aardige mannen. Ik heb geboft.

Joop heeft een mooi concert in de Waalse kerk in Amsterdam. We hebben een abonnement op de Nederlandse Bachvereniging. Ik kan natuurlijk niet mee. Een collega van de Wereldomroep krijgt mijn kaartje.

Woensdag

Kranten lezen, de kapper, veel telefoons. Radio, televisie, kranten, ik zeg veel nee. Wel ja tegen Claudia de Breij op Radio 3. Na ons gesprek zingt ze op de melodie van het Wilhelmus een speciaal geschreven lied voor me.

Naar Den Haag. Iedereen loopt door elkaar, roept, doet. Spanning, computers die het niet doen en dan toch weer wel, repetitie, schmink. De uitzending verloopt aardig naar mijn idee, ook al is het vrij snel duidelijk dat de regeringscoalitie de meerderheid behoudt in de Eerste Kamer.

Na het slotdebat sluit ik af, zeg dat het mijn laatste televisieprogramma is en wens iedereen al het goede. Dan komt Paul Witteman naar voren met een gigantisch boeket, gaat speechen, mensen gaan staan en klappen. Ik weet absoluut niet wat me overkomt. Pas na een paar minuten hoor ik de eindleader van ons programma en realiseer me dat dit allemaal ook nog uitgezonden wordt. Ik word gezoend, krijg cadeaus, bloemen en we drinken champagne. Het is allemaal nogal onwerkelijk.

Donderdag 8 maart

Paar uur geslapen en om 8 uur naar de studio voor De Klassieken. Ik wil het per se goed doen. De luisteraars van Radio 4 hebben recht op een presentator die bij de les is. Gaat goed. De euforie blijft, thuis zijn er nog meer bloemen, telefoons, mails. Ik ben niet de enige die het gisteravond echt bijzonder vond. Maar het lukt Wubby Luyendijk van NRC Handelsblad, ik weet niet of het een man of een vrouw is, voor een deel om de euforie weg te krijgen. Niet helemaal. Wat een giftig stukje! Hij/zij moet nu op zoek naar een nieuwe prooi. Ik bereid De Klassieken van morgen voor – met Mozart, delen van de Gran Partita door het Nederlands Blazers Ensemble. Kan ik nog wat vertellen van het concert dat ze vorige week in Ankara gaven.

De televisie is voorbij, maar het leven gaat door. De Klassieken, drie dagen in de week, van 9 tot 12 uur bij de AVRO op Radio 4. Ik verheug me erop.