Geld is nergens veilig

Een echtpaar uit Raalte leest vol zorgen de artikelen over de twee actieve, brutale Britse aandeelhouders met een gering aandelenpakket die willen dat de ABN Amro bank enkele bedrijfsonderdelen verkoopt om zo het rendement te verhogen.

De geprikkelde reactie van topman Wellink van de Nederlandsche Bank (DNB) op deze kwestie wakkert hun vrees aan. „Als spaarders bij deze bank vragen wij ons af of wij ons ongerust moeten maken en of het aanbeveling verdient een andere bank te zoeken.”

Dergelijke vragen stellen lezers meer aan hun krant of aan andere persorganen. Niet alleen over banken, maar ook over levensverzekeraars, pensioenfondsen, andere bedrijven en instellingen, en financiële producten waarin mensen voor meerdere jaren geld onderbrengen.

Geen mens, geen bedrijf of toezichthouder wil, kan of mag een dergelijke vraag bevestigend beantwoorden. Immers: de toekomst is niet te voorspellen. Of: niets is zeker. Wanneer DNB in het openbaar de zorg van deze spaarders deelt, ontstaat er een run op de spaar- en effectensaldi van deze bank en vluchten de klanten naar andere banken, waar het onderbrengen van hun geld net zo veilig of onzeker is als bij ABN Amro. Niemand kan de toekomst van hun geld net zo zeker zijn van de toekomst.

Pas dan komt een bank in moeilijkheden. Los van het feit dat een bedrijf slecht nieuws lang geheim houdt. Ook voor de toezichthouders en media. Die twee hebben overigens verschillende en geheel tegengestelde motieven en taken.

Een toezichthouder probeert in stilte en met alle betrokkenen problemen op te lossen. Ook wanneer mogelijk benadeelden om informatie vragen, houdt men zich van den domme. Zo ging de Effectenbank Van der Hoop toch ten onder, na lang beraad in stilte. Een toezichthouder kan nooit garanderen dat er niets mis gaat.

De media willen problemen juist snel openbaren, mits de feiten te controleren zijn en een verhaal journalistiek verantwoord is (bijvoorbeeld door hoor en wederhoor), en (maatschappelijk) relevant.

Een lezer kan niet verwachten dat een krant beschikt over nog geheime informatie en die wil delen met lezers die er om vragen. In principe komt alles wat je kan verantwoorden direct in de krant, tenzij de krant er geen vinger achter kan krijgen.

Het ABN Amro geval is een interessante kwestie. Twee kleine aandeelhouders uit het buitenland (hoeven zich dus niets aan te trekken van verontwaardigde reacties in Nederland) maken via de pers veel lawaai over de veronderstelde achterblijvende resultaten van de bank.

Opsplitsen en verkopen van profijtelijke onderdelen moet soelaas bieden, beweren zij. Komen de spaargelden (of andere zaken) dan in gevaar? Nee, want de koper van een onderdeel gaat de ‘kip die gouden eieren legt’ niet slachten. Hij spoort de kip wel aan meer te leggen dan voorheen, want de investeerder ziet graag geld.

Direct na de publicatie van de brief aan het bestuur van de bank, schoot de koers euro’s omhoog. Iedere aandeelhouder kon daar van profiteren. De Britse briefschrijvers konden in zeer korte tijd miljoenen euro’s verdienen, als ze dat al wilden. Een gouden strategie met één simpel briefje.

De verontruste lezers uit Raalte roeren wel een zorgwekkend punt aan. Want in de hele (financiële) wereld en het bedrijfsleven overheerst het kortetermijndenken.

Iedereen wil in zeer korte tijd zo veel mogelijk (miljoenen) verdienen zonder rekening te houden met de nadelige gevolgen voor anderen. Ook al zijn dat onwetende particulieren. Na ons de zondvloed, is het devies. Uw geld is nergens veilig.