Column

Dubbele raspoorten

Deze week heb ik in Almere elke avond na de voorstelling mijn bloemen op de rand van de orkestbak gelegd. Een bermmonument als eerbetoon aan mijn onfortuinlijke collega Jim Bakkum, die weet dat hij vanaf nu verder door het leven zal moeten als Jim Orkestbakkum.

Ondertussen vroeg ik me op datzelfde toneel af of het raar is dat ik geen politici meer kan zien met dubbel gekleurd haar? En of we de geverfde man zo langzamerhand sowieso niet bij wet kunnen verbieden? Het heeft toch iets ontzettend tuttigs: mannen die een keer per veertien dagen bij de kapper gaan zitten om hun natuurlijk grijzende manen chemisch te laten bijkleuren. Vroeger was dat een pure nichtenkwestie, maar op dit moment ben ik in mijn omgeving de laatste hetero zonder kleurspoelinkje. Nou heb ik ook bijna geen haar meer op mijn hoofd, dus heb ik makkelijk praten. Maar ik ben wel in het bezit van een tropisch regenwoud aan grijs borsthaar. Moet dat eigenlijk mee geverfd? Dat borsthaar is volgens mijn vrienden hopeloos ouderwets. Harsen die handel. De vrouw van deze tijd wil een zijdezachte en aalgladde minnaar in haar sponde. Geen gorilla aan haar opgepompte tietwerk.

Ik ken een kapper die door zijn baas ontslagen is omdat hij de gerimpelde koppen van oudere mannen niet wilde kwasten. Het was voor hem een principekwestie. Hij komt uit een nogal halsstarrige familie en hij vindt het een grondrecht om dat te weigeren. Zo wil zijn homoseksuele zoon, die in Amsterdam ambtenaar van de Burgerlijke Stand is, geen huwelijken tussen heteroseksuelen afsluiten omdat God het leven volgens hem niet zo bedoeld heeft. God gaf zowel de man als de vrouw de lust tot jagen en waarom moet de mens dit natuurverschijnsel op arrogante wijze verstoren? Het zijn enge bedenksels van lelijke christenfundamentalisten, die het huwelijk hebben verzonnen om iemand na de eerste zoen levenslang te kunnen gijzelen. Met alle gevolgen van dien. De westerse hetero wordt steeds radelozer. Het uitmoorden van je volledige Vinexgezinnetje is al een trend. Vroeger was iedereen vrij en blij in de liefde, maar sinds de christenen de beschavingsregels gingen bepalen ging het mis. Zouden alle christenen de helft van hun bijbel niet moeten verscheuren omdat dit boek aanzet tot ondraaglijk geestelijk en lichamelijk lijden?

Werd deze week ook erg moe van de discussie over de dubbele paspoorten van onze bewindslieden. Wat mij betreft zouden er zowel in het parlement als in de regering geen mensen meer met een enkel paspoort mogen zitten. De Nederlandse samenleving is dusdanig multicultureel dat we eigenlijk alleen nog iets hebben aan breed georiënteerde wereldburgers met een dubbele nationaliteit. Geen duffe Drenten of zuinige Zeeuwen, maar mondaine types met een wat grotere visie op de wereld. De dubbele nationaliteit doet wonderen.

Goed voorbeeld is ons al jaren Duitse koningshuis dat naar tevredenheid functioneert. En dat koningshuis is trouwens ook niet meer louter Duits. We krijgen binnenkort een koningin met een Nederlands én een Argentijns paspoort. Máxima is een vrouw van de moderne wereld, die mede door die dubbele nationaliteit veel frisser aankijkt tegen onze democratie. Zij kan bijvoorbeeld over mensenrechtenkwesties zeggen dat we blij moeten zijn met ons tolerante landje omdat het in andere landen vaak heel anders toegaat. En dan kan ze vertellen over haar bejaarde vader en zijn vriendjes. Hoe zij dingen in het verleden aanpakten. En haar man Alex kan ondertussen uitleggen dat de moslims gelijk hebben als ze zeggen dat ze meer vrouwen mogen. Dat geeft namelijk rust in menig huwelijk. Hij geeft dan zijn opa als voorbeeld.

We moeten af van de benauwde provincio’s. We hebben in deze tijd behoefte aan Kamerleden met een internationale achtergrond. Parlementariërs die bijvoorbeeld ook in Marokkaanse mensenrechtencommissies zitten. Die geen kleur bekennen, maar hun kleur met onze kleur willen mengen. Volksvertegenwoordigers die weten wat er verder in deze wereld te koop is. Anders krijg je een partijleider bij wie je soms denkt dat het woord parlementariër gebaseerd is op het woord ariër. En dat willen we toch niet? Betekent kleur bekennen eigenlijk ook niet dat je principieel je haar niet verft?