Het toppunt van het toppunt van emancipatie

Internationale Vrouwendag overviel me een beetje, anders had ik het zo gepland dat dit stukje over een belangrijke vrouw in mijn leven, gisteren in de krant stond. Even een inleiding. Een werkende vrouw zijn is het toppunt van emancipatie, maar het toppunt van het toppunt van emancipatie is: een werkende vrouw zijn die een werkster heeft. En dat ben ik, sinds enige tijd.

Ik hoef nooit meer het stof van de badrand te vegen of te onderzoeken welke van de vijf pakjes Parmezaanse kaas in de ijskast er weggegooid moet worden. Dat laat ik door een ander doen, zodat ik me kan wijden aan schrijven en nadenken. (Bijvoorbeeld over de vraag: waarom zit er altijd zoveel stof op de badrand? En waar komt dat stof vandaan? En zijn het minuscule stukjes handdoek?)

Mijn werkster is een bijzondere vrouw. We kunnen niet met elkaar praten, want ze spreekt bijna geen Nederlands, maar toch is ze erg aanwezig in mijn leven. Ze verandert namelijk steeds kleine dingen aan mijn huis. En ik stel dat op prijs. Het vervelende aan alleen wonen, vind ik, is dat er nooit zomaar iets verandert zonder dat je het zelf gedaan hebt. Nooit eens een kussentje dat op een verrassende plek ligt of een kastje dat subtiel gedraaid is. Ja, de kat verandert weleens wat, maar haar metamorfoses zijn altijd van het genre ‘de bankbekleding deconstrueren’.

Mijn werkster heeft er echt ideeën over. Zo heeft ze een tijdje geleden alle rode dingen uit mijn keuken bij elkaar gezet op een kastje. Ook heeft ze een keer alle zonnebrillen die ik in mijn huis had liggen, op een rij naast elkaar gelegd. Zo zagen ze er ineens museaal uit. Verder maakt ze stillevens, bijvoorbeeld van twee paar oorbellen, een half opgebrande kaars en een pakje lucifers. Soms heeft ze ingevingen die ik niet begrijp. Laatst heeft ze een baboesjka-poppetje dat ik in Rusland had gekocht, uit mijn boekenkast gehaald en op de standaard van mijn schemerlamp gezet. Kennelijk vond ze dat dit poppetje een centralere plek in mijn huis verdiende.

Ze zal nooit weten hoezeer ik haar ideeën op prijs stel, want we begrijpen niets van elkaar en zien elkaar haast nooit, omdat ik dus een werkende vrouw ben. Maar ze vrolijkt mijn leven enorm op. Samen met het Russische poppetje, dat me nu dag en nacht vanaf de schemerlamp aanstaart.