Dear Mrs Dalloway,

Wat maakt u zo’n boeiende vrouw? Emma, Anna, Eline, we beleefden van alles met ze; dat was vroeger. We bewaren een mooie herinnering aan deze dames, maar ze zijn verleden tijd. En U? We volgen u slechts één dag en gedurende die dag gebeurt er weinig bijzonders. Maar wat een dag! [...] We flaneren met u door Londen, en naast deze alledaagse werkelijkheid is er de maatschappelijke werkelijkheid, de wereld van rangen en standen, van sociale en politieke macht, waarin uw echtgenoot zich beweegt. Wat u echter werkelijk boeiend maakt, is dat ongrijpbare waardoor we die werkelijkheden binnengaan: uw gedachten en gevoelens. We zien uw gemoedsleven niet beschreven, we leven het mee. Daar is natuurlijk in allerlei termen over geschreven: modernistische code, montagetechniek, stream of consciousness en niet te vergeten het poëtische van Virgina Woolfs proza. Al die theorie kunnen we gewoon vergeten. We hoeven alleen maar haar boek op te slaan, uw wereld binnen te stappen, de wereld van voortstromende tijd, van leven en dood, van stralende energie en diepe depressie. En dan zien, voelen we een vrouw van deze tijd. Ze werd geboren in 1925, maar is nog springlevend. Het is Clarissa. Want daar is ze. Nog steeds.

Sincerely yours,

Meta Snijders