Het slotakkoord van koningin Maartje

Nederland 1, zestien over negen. Miss Piggy staat op het Binnenhof. Met een felgroen rokje aan.

Koefnoen?

Onmogelijk. NOS Provinciale Statenverkiezingen 2007, staat in de gids. En aan de stem te horen – het gezicht was te ver weg – sprak Maartje van Weegen de kijkers toe.

De schrik sloeg ons om het hart. Zij presenteerde vanavond voor het laatst. Zou de regie gekozen hebben voor een Maartje-show?

Van Weegen stapte op de lampen af. Het roze werd grijs. En kordaat beende ze het statige senaatsgebouw binnen. Langs Paul en Ferry in de vergaderzaal „voor de cijfers, analyses en het slotdebat”. Naar Nynke en Joost in de wandelgangen. „Zij zijn van de politieke interviews.” Voorbij het uitslagenteam met Maurice de Hond die zijn prognoses dit keer „stemmingsbeelden” noemde. Om daarna zelf op de voorzittersstoel plaats te nemen en de eerste stembusuitslagen voor te lezen.

Gelukkig! Maartje bleef Maartje van de uitslagen.

Drie keer stemmen in een jaar betekent driemaal live stembustelevisie. Daarnaar kijken is elke keer weer spannend. Maar gisteren bleef de uitzending steken in meligheid. Rozendaal won van Schiermonnikoog. Stemmen kon nu ook op de Euromast. En het slotdebat, met liefst drie nieuwe gezichten, wilde maar niet fris en urgent worden.

Kwam het door de lage opkomst? Het feit dat de coalitie het gaat redden in de senaat? Of was het desinteresse en hadden media en partij-incrowd te lang en te vaak hun spelletje gespeeld over landelijke verhoudingen? Toen PvdA en VVD het paspoortgekibbel van de vorige avond bij Pauw&Witteman wilden hervatten, vond Jan Marijnissen het mooi geweest. Dit debat gaat om des keizers baard, zei hij. „Laten we een borrel pakken.”

In deze landerige sfeer sloot Maartje van Weegen haar televisietijdperk af.

Ze staat voor meer dan 35 jaar televisiegeschiedenis. Begon als Maartje van Cijfers en letters, werd Maartje van het nieuws en eindigde als Maartje van de koningin. Interviewde leden van het koninklijk huis en de Dalai Lama. En presenteerde tussendoor nog enkele grote nieuwsuitzendingen, live, zoals na de moord op Fortuyn.

En toch voelt Van Weegen zich miskend. Maandag zat ze te pruilen aan tafel bij Jeroen en Paul in P&W. Gezellig met presentatoren onder elkaar: „Wij, wij ervaringsdeskundigen”.

Hoe komt het toch, vroeg ze, dat recensenten altijd maar over mijn jurkjes schrijven? Terwijl live presenteren een echt heel moeilijk vak is. Brult de regisseur dat je moet schakelen naar Amsterdam, sluit je het interview met de mevrouw naast je af. Tettert vervolgens een ander in je oor dat de verbinding niet lukt en moet je de draad van het interview weer oppakken. „Waarom schrijven de kranten daar niet over?”

Misschien, Mevrouw van Weegen, omdat u zo fabuleus gelijkmoedig en kleurloos presenteert?

In het boek Tien jaar NOS Actueel deelt oud-collega Ad van Liempt cijfers uit aan Van Weegen. Voor degelijkheid, professionaliteit en uitstraling geeft hij een 9. Voor veelzijdigheid scoort ze een 8, voor incasseringsvermogen een 5.

Paul Witteman herhaalde dat toen hij haar gisteren bedankte met een grote bos bloemen. Al koos hij andere woorden. Ze was een „betrouwbaar en sympathiek gezicht” en een „gepassioneerd journalist/presentator”.

Ik ga huilen, zei Maartje.

Maar ze bleef lachen. Natuurlijk. Die eeuwige glimlach.

Maartje van Weegen. Koningin uit een vroegere tijd. Toen emotie nog niet gewoon was.

Reageer op deze column via www.nrc.nl/ogen