Het verband tussen Noord Holland en de klusjesman

Hoe is het toen nog afgelopen met die huiszoeking bij Maurice de Deventer Moordzaak?

Dat was volgens mij 13 februari. Er zou sprake zijn geweest van ‘computervredebreuk’. Allerlei apparatuur werd in beslag genomen. Gelijktijdig werd ook nog ingevallen ‘op een adres in Overveen’. Spectaculaire activiteit! Maar daarna? Nooit meer iets van gehoord.

Misschien heb ik over het vervolgbericht heen gelezen. Maar waarom hebben ze dat dan zo klein afgedrukt? Voor de inval was de hele journalistiek opgetrommeld, je kon het live volgen. Terwijl de rechercheurs op de achtergrond rondspeurden, zag je Maurice de Deventer Moordzaak joviaal de televisieploegen te woord staan. Sprak hij toen als verdachte? Als getuige? Als slachtoffer? Als hulpsheriff? Hij maakte in ieder geval een ontspannen indruk, en zei nog: „Het is terecht dat er goed onderzoek wordt gedaan als er zoiets gebeurt.”

Alle vertrouwen in de rechtstaat.

Maar wat was er precies gebeurd? Zijn ze daar bij de Nationale Recherche nou nog steeds niet achter? En waar blijft Nova, nadat ze er eerst zo’n groot nummer van hadden gemaakt?

Je hebt het wel vaker. Dat je je lekker laat maken door iets dat de geur van een groot schandaal lijkt te hebben met een heel bekende Nederlander in de sleutelrol. Maar vóór je er goed voor gaat zitten, blijkt het alweer verdwenen. Niet eens een canard. Gewoon een dode mus. Heeft iemand de laatste dagen nog iets vernomen over de wereldprimeur aangaande het graf van Jezus Christus? Toch stond dat vorige week op zeker tien voorpagina’s.

Rond Maurice de Deventer Moordzaak is het na die huiszoeking ook stil gebleven. Ik heb intussen geprobeerd me door de twee rapporten heen te worstelen die ik al een poosje in huis had, en waarin hij bewijst dat niet Ernest Louwes, maar de zogenaamde ‘klusjesman’ in 1999 de Deventerse weduwe Wittenberg heeft vermoord.

Niet om door te komen. Daar wil ik niet meteen zeggen dat de auteur zo miserabel schrijft, want al schreef hij briljant – ik ben eigenlijk altijd te lui geweest voor detective-achtige dossiers. Ik heb ook nooit begrepen hoe je van Agatha Christie kunt genieten als je op pagina 10 al twaalf keer hebt moeten terugbladeren om te tsjekken wie wie ook weer was. Als lezer ben ik de ideale dr. Watson. Wanneer Sherlock Holmes geduldig heeft uitgelegd wie het gedaan heeft, begrijp ik het nóg niet helemaal.

Wel waagde ik me laatst op de site waarop onze Holmes niet moede wordt reacties over de affaire uit te lokken, en ik heb me zelfs een half uurtje verdiept in de mails die hem worden toegestuurd. Mijn hemel, dat is lectuurtje, zeg! Dan zie je hoe Maurice alle enigszins gestoorde, labiele, door de Riagg net genezen verklaarde, luchtfietsers, fantasten, dorpsgekken, wichelroedelopers, koffiedikkijkers en overige necromantici uit ons taalgebied, op dat ene thema heeft weten te mobiliseren.

Zou dat mechanisme ook werken in de bezigheid die hij onder het pseudoniem Maurice de Hond in z’n vrije avonduren beoefent – ik bedoel de opiniepeiling?

Actueel natuurlijk. In de loop van deze dag moet ik immers op gezag van alle denkbare politieke kanselredenaars mijn democratische plicht doen en er – ofschoon ik me met geen vezel in mijn lijf ooit Noord-Hollander heb gevoeld – voor zorgen dat dat gewest een fatsoenlijk bestuur krijgt. Was het, vroeg ik me gemakzuchtig af, eigenlijk nog wel nodig om te gaan stemmen, nu de Partij voor de Vrijheid toch niet meedoet?

Toen herinnerde ik me dat Maurice, alias de Hond, had voorspeld dat Wilders intussen op 15 zetels staat. Dat betekent dus dat 900.000 Nederlanders mét hem geloven dat de klusjesman schuldig is.

Dan in godsnaam toch maar.