Het leven van Piaf is voldoende stof voor enerverende film

La vie en rose (La môme). Regie: Olivier Dahan. Met: Marion Cotillard, Sylvie Testud, Gérard Depardieu. In: 29 bioscopen.

Eindelijk is het dan zover. Dan zingt ze aan het einde van de film Non, je ne regrette rien. In de 2,5 uur daarvoor heeft regisseur Olivier Dahan alles op alles gezet om het publiek deelgenoot te maken van wat er allemaal niet betreurd hoeft te worden, maar wel gebeurd is. Gebroken harten, ruzies, drugs, doden, misschien wel moorden. Nee, van niets hoeft ze spijt te hebben. Als één ding duidelijk wordt uit de chaotische, enerverende, onbevredigende en flamboyante reis door het leven van zangeres Édith Piaf (1915-1963) dan wel dit: zij heeft geleefd.

La môme Piaf – de kleine mus – was de bijnaam van de chanteuse. En hoewel de film over haar leven onder z’n originele Franse titel La môme vorige maand het Filmfestival Berlijn opende, gaat hij nu onder het toegankelijker La vie en rose de wereld rond. Het leven van Piaf is kleurrijk genoeg: opgegroeid in kroegen en bordelen, beurtelings door vader en moeder in de steek gelaten, bevriend met groten der aarde als Jean Cocteau en Marlene Dietrich, verstrikt in een haat-liefdeverhouding met haar ontdekker Louis Leplée (Gérard Depardieu). Ze zong de ziel uit haar lijf en bereikte de harten van velen. Regisseur en co-scenarist Olivier Dahan schakelt vooral heen en weer tussen haar jeugdjaren en haar laatste grote concert in New York. De oorlogsjaren of de vriendschappen – al die dingen die een biografie kleur kunnen geven, vindt hij duidelijk minder interessant. Over Piafs rol in het verzet komen we nauwelijks iets te weten. Dietrich wordt een onherkenbare bijfiguur en Cocteau zit niet eens in de film.

Het lijkt voor hem als regisseur bijna een belemmering dat Piaf (in de film de verbluffende lookalike Marion Cotillard) echt bestaan heeft. Nu moet hij zich wel aan een paar feiten houden, en kan hij zijn fantasie niet helemaal de vrije loop laten. De zigzagstructuur tussen heden en verleden strooit de toeschouwer net voldoende zand in de ogen om zich voor de duur van de film weinig vragen te stellen.