De soep van zijn zusje maakte Hannibal gek

Hannibal Rising. Regie: Peter Webber. Met: Gaspard Ulliel, Gong Li, Rhys Ifans, Dominic West. In: 82 bioscopen.

Wordt The Silence of the Lambs een betere film als je begrijpt wat Hannibal Lecter tot zijn kannibalisme heeft gebracht? Producent Dino De Laurentiis denkt van wel. Volgens hem hebben vele fans van Jonathan Demme’s film uit 1991 – nog steeds veruit de beste van vijf films rond Hannibal Lecter – gevraagd om een verklaring voor het misdadige gedrag van de dokter. En schrijver Thomas Harris was niet te beroerd om de sleutel tot dr. Lecters brein te geven als sluitsteen van de reeks.

Hannibal Rising neemt ons mee terug naar een Litouws kasteel in het jaar 1944. Het Rode Leger rukt op, de nazi’s vluchten en plegen nog gauw een paar laatste wreedheden, waar de ouders van kleine Hannibal indirect het slachtoffer van worden. Daarna is hij met zijn zusje overgeleverd aan een losse bende Russen en Litouwers.

Hier moet even een cruciaal gegeven worden verraden. Door honger gekweld vermoordt de bende het zusje en trekt soep van haar vlees. Hanniballetje ziet het allemaal gebeuren.

Ziedaar het grote trauma – het is zelfs nog erger, maar we hoeven niet meteen álles te verraden. Eten en moorden, wraak en liefde, het hoort voor Hannibal allemaal bij elkaar. Na de oorlog, als hij al een grote jongen is en de sinister kijkende Gaspard Ulliel hem belichaamt, trekt Hannibal naar Parijs, waar zijn enig overgebleven familie woont. Dat wil zeggen, zijn oom is dood, maar diens geliefde leeft nog op het kasteel. Dat is madame Murasaki, gespeeld door Gong Li. Al snel na Hannibals komst vindt een gruwelijke moord plaats en vervoegt zich ook een inspecteur op het kasteel. Nu is in feite de vertrouwde cirkel van The Silence of the Lambs weer rond: twee mannen en een vrouw, onuitgesproken seksuele motieven, spelletjes tussen jager en prooi en een kleine dosis sadisme.

Het is interessant om te zien dat de psychologie zich in deze laatste film, vergeleken met The Silence of the Lambs, heeft vernauwd van een dynamisch proces tussen verschillende personages tot een statisch gegeven in het hoofd van de hoofdpersoon. Van onderwerp is de psychologie motief geworden. De spanning van de film komt dus niet meer uit de interactie van de personages, maar alleen nog uit de vraag hoe Hannibal zijn wraak zal voltrekken. Moet gezegd dat Ulliel mooi broeierig is en dat Rhys Ifans een groteske sadist ten beste geeft – als-ie deze film overleeft, zou zijn Grutas een fijne hoofdpersoon zijn voor weer een volgend thriller-format.