Dank Cisca, maar nu kunnen we zonder je

Morgen is het Vrouwendag: tijd om stil te staan bij de wijze waarop het emancipatiedebat wordt gevoerd.

De boodschap van oude feministen is achterhaald.

De moderne vrouw mag de feminist dankbaar zijn voor de verworven vrijheden. Toch wil zij liever niet met feminisme geassocieerd worden. En terecht. De feministische kritiek is vaak niet meer besteed aan de moderne man. Die is namelijk in het merendeel van de gevallen al geëmancipeerd.

Ook mijn man, zoon van een feministische moeder, is flink geëmancipeerd. Hij kookt, doet de boodschappen, weet hoe hij mij moet bevredigen en is behendiger in het verschonen van luiers dan ik. Natuurlijk hebben wij soms onenigheid over de verdeling van gezinstaken. Maar het beeld dat tijdens menig emancipatiedebat wordt geschetst van de gemiddelde man, herken ik allerminst.

In emancipatiedebatten gaat het namelijk vooral over de ‘dubbele belasting’ van de vrouw: haar plicht als carrièrevrouw en haar plicht als moeder. Worden mannen al genoemd, dan gaat het vooral over de bewering dat zij nog steeds te weinig zorgtaken overnemen. De traditionele feminist blijft hem afschilderen als machthebber die nog steeds heropgevoed moet worden. Wat hij allemaal wel wil en doet, wordt zelden genoemd.

Dat verbaast mij. Ik zie mijn man als partner met wie ik in alle harmonie tot een compromis kan komen, en niet als een onderdrukker die te allen tijde van mij probeert te profiteren. Waarom wordt daar zo weinig aandacht aan besteed?

Het negeren van de moderne man is een gemiste kans. Immers, een goed voorbeeld prijzen heeft meer effect dan steeds met een geheven vingertje wijzen wegens alle zogenaamde tekortkomingen. Als hij het toch niet goed kan doen, dan heeft het ook weinig zin het te blijven proberen.

Toegegeven, mannen willen misschien niet stofzuigen of strijken. Net als veel vrouwen: die hebben daar ook een grondige hekel aan. De trend is echter dat mannen steeds meer ‘zorgen’. Neem maar eens een kijkje in supermarkten, zandbakken of pierebadjes. Wat opvalt, is dat het aantal mannen is toegenomen – ook op doordeweekse dagen. Het beeld van de onverschillige man die met één hand de kinderwagen voortduwt, is veranderd in die van een trotse vader die met beide handen die wagen aanpakt. De zorgende man mag eindelijk gezien worden – en wil dat ook.

Kortom, als het emancipatiedebat op traditionele toon gevoerd blijft worden, blijven mannen voorlopig steken in het keurslijf van kostwinner en boeman. Daarmee staat de traditionele feminist de emancipatie van de nieuwe generatie eerder in de weg dan dat zij eraan bijdraagt. Bedankt mam en Cisca, maar nu lossen we het samen wel op.

Roos Wouters (32) is freelance journalist, bestuurslid van het Alternatief Voor Vakbond (AVV), moeder van twee kinderen en „partner van een heel leuke, geëmancipeerde man”.

De Praktijk is een rubriek over een actuele kwestie met een persoonlijke toon. Bijdragen sturen naar opinext@nrc.nl