Reconstructie van een lijk in de badkuip

dvd

Where the Truth Lies (2005).

Regie: Atom Egoyan. Met: Kevin Bacon, Colin Firth, Alison Lohman. Distributie: Universal

***--

De Canadese regisseur Atom Egoyan was in de jaren negentig vaste gast in het filmhuis, met spannende psychodrama’s als Exotica (1994) en The Sweet Hereafter (1997). Vanaf Family Viewing (1987) werden al zijn films steevast in Nederland gedistribueerd. Maar de liefde is wat bekoeld. Ararat (2002), zijn historische film over de genocide in Armenië in 1915 – waarover nu zoveel te doen is – haalde de Nederlandse bioscopen niet meer, een lot dat zijn nieuwste film, Where the Truth Lies, ook is beschoren. Gelukkig biedt de dvd uitkomst.

Net als veel andere films van Egoyan handelt Where the Truth Lies over een traumatische gebeurtenis uit het verleden die nog steeds doorspeelt in het heden. Colin Firth en Kevin Bacon spelen een komisch duo dat in de jaren vijftig een beroemde act had op televisie. De film draait om de vraag wat er precies is gebeurd na de uitputtende ‘telethon’, waarin Vince Collins en Lanny Morris met een lange liefdadigheidsuitzending miljoenen dollars binnenhaalden. De volgende ochtend ligt het lijk van een jong meisje in Lanny’s badkuip. Is het moord? Zo ja, door wie? Of is het zelfmoord? Waarom? Vijftien jaar na het ongeluk gaat een journaliste op zoek naar de waarheid als ze de biografie gaat schrijven van Vince Collins (Colin Firth), en daarbij ook spreekt met zijn voormalig partner Lanny (Kevin Bacon).

Egoyans reconstructie van de televisieshows uit de jaren vijftig en de dynamiek tussen het komische duo is zeer geslaagd. Vince en Lanny zijn geïnspireerd door Dean Martin en Jerry Lewis, de zanger en de komiek die in de jaren vijftig en zestig veelvuldig samenwerkten, totdat ze met ruzie uit elkaar gingen. De rolverdeling is net als bij Martin & Lewis: Vince is de charmante aangever, Lanny de nerveuze, hyperenergieke afmaker. Vince is Brits, met die typische ‘tongue in cheek’-humor, Lanny Amerikaans en dus luid en vulgair.

In vergelijking met zijn eerdere werk biedt Where the Truth Lies echter te weinig verdieping. Egoyan nam genoegen met het maken van een redelijk geslaagde whodunit, zonder echt zijn specifieke eigen thema’s erin te verwerken. Er zitten wat verwijzingen in naar zijn persoonlijke preoccupaties, bekend uit eerdere films, als onverwerkte verledens, de onmogelijkheid de waarheid te kennen en de relatie tussen seksualiteit en trauma. Maar daar blijft het bij. Deze onderwerpen worden kort aangestipt, waarna de afhandeling van de (gecompliceerde) plot het weer snel overneemt. Dat de film de bioscopen niet haalde is dus wel enigszins te begrijpen.