Olympisch zeilgoud blijft droom

Karaktereigenschappen die het zeilduo Dercksen-Booth sterk maakten, luidden ook het einde van hun relatie in na de deceptie van ‘Athene’. „Mitch was de controle over onze relatie kwijt.”

Mocht Mitch Booth hem morgen opbellen – Herbert Dercksen heeft de deur nog niet helemaal dichtgeslagen. „Zeg nooit nooit.” Maar hij acht het onwaarschijnlijk dat het eens zo succesvolle catamaranduo nog samenkomt. Eind vorig jaar zeilden ze ineens tégen elkaar, tijdens het WK voor hun ‘eigen’ Tornadoklasse, in Argentinië. „Ik had het niet erg gevonden om hem dwars doormidden te varen. Sportief dan.”

Bijna tien jaar zeilde Dercksen (33) samen met Mitch Booth, de Australiër die zich speciaal liet naturaliseren om met hem te kunnen deelnemen aan de Spelen van Athene (2004). Maar met hun vijfde plaats werd ‘Athene’ een sof. Zeker na hun voorbereiding, waarin NOC*NSF, het Watersportverbond en sponsor Zwitserleven bijna een miljoen euro staken.

„Het was alleen de vraag welke kleur medaille we gingen ophalen”, zegt Dercksen. Maar het gebrek aan wind zat dwars. „Onze specialiteit, zwaar weer, konden we nooit uitbuiten.”

Een persbericht, vorige zomer: Booth en Dercksen uit elkaar. Een maand geleden, weer een persverklaring: Dercksen beëindigt topsportcarrière.

Kansen op een olympische medaille in Peking (2008) ziet Dercksen niet meer, zeker niet na zijn 26ste plaats bij het laatste WK, waar hij met Mischa Heemskerk zeilde. „Ik zie op dit moment in Nederland niemand rondlopen met wie ik een medaille zou kunnen halen. Behalve met Mitch. Maar er is te veel gebeurd.”

Achteraf kan de fokkenist wel aangeven waarom het misging met zijn ervaren stuurman. Uiteindelijk waren de eigenschappen die het tweetal onverslaanbaar maakte dezelfde die het einde van de relatie inluidden. Booth, de onnavolgbare catamaranzeiler, type no worries, tegenover Dercksen, de zeiler-zakenman, praktisch ingesteld, die zich aan boord schikte als bemanningslid, maar aan wal het voortouw nam.

De kiem werd gelegd toen beiden zich na ‘Athene’ in een nieuw avontuur stortten: de introductie van een nieuwe catamaran, Extreme 40, voor het bijprogramma van de Volvo Ocean Race (2005-2006) rond de wereld. Dercksen en Booth lieten de boten ontwerpen en bouwen, zochten sponsors en organiseerden races in etappeplaatsen als Baltimore, Portsmouth en Rotterdam.

De nieuwe boot werd een succes, maar het project was vele malen groter dan ze ooit hadden gedacht. Dercksen: „We hadden vijfendertig man voor ons werken.” Daar kwam bij dat het zeilduo ineens volop in het zakenleven terechtkwam, totaal anders dan zeilen. „Ik wilde alles geregeld hebben. Mitch is veel opportunistischer.”

Bovendien waren de rollen omgedraaid. Op de Tornado was Booth de baas, in het Extreme 40-project Dercksen. „Mitch was de controle kwijt die hij in zijn relatie met mij gewend was. Hij had altijd de leiding gehad. Hij was de man met ervaring, met twee olympische medailles. Ik stelde mij op als bemanning: niet onderdanig, maar hij maakte de keuzes. Als je dit geval aan een psycholoog voorlegt, denk ik dat dat voor Mitch het moeilijkste was. Hij was de controle kwijt. Daardoor was hij ook niet meer gemotiveerd als we zeilden.”

De verschillen tussen beiden waren er ook al tijdens hun rijke zeilcarrière, waarin ze drie wereldtitels en een Europese titel wonnen. „In het begin keek ik wel tegen hem op, maar ik voelde me steeds meer gelijkwaardig. We vulden elkaar aan. Mitch is niet commercieel ingesteld, ik wel.”

Terugdenkend aan ‘Athene’, stelt Dercksen dat de voorbereiding niet liep zoals hij had gewild. „Maar”, zegt hij, „ik hield mijn ogen in mijn zak. We zijn tot twee maanden voor de Spelen bezig geweest met de ontwikkeling van de boot. Achteraf te lang, maar Mitch vond het goed. We hebben lang naar een wonder gezocht. Daar ging veel energie in zitten. Misschien hadden we die beter in het zeilen kunnen stoppen.”

Ook hadden ze afspraken gemaakt over hun maximumgewicht bij de Spelen. „Ik zat onder mijn gewicht, Mitch zat erboven. Niet veel, anderhalve kilo misschien, maar ik dacht toch: hij heeft er niet heel veel aan gedaan. Hij vond fysieke training sowieso onnodig. Dat was zijn probleem: hij is een natuurtalent, niemand kent de Tornado beter dan hij.”

De spanningen kwamen pas boven na ‘Athene’, en liepen op tijdens de drukte van het catamaran-project voor de Ocean Race. In juni, kort nadat de Extreme 40-catamarans voor veel spektakel hadden gezorgd in Rotterdam, gooide Booth het bijltje erbij neer.

Booths nieuwe zeilleven met Pim Nieuwenhuis belooft veel, want het tweetal werd afgelopen zondag in Australië tweede op het WK Formule 18 – de klasse waarin Booth en Dercksen drie wereldtitels wonnen.

Dercksen vond na zijn mislukte WK-avontuur op de Tornado naast Mischa Heemskerk geen inspiratie meer voor ‘Peking’. De vooruitzichten van nóg een olympische regatta met weinig wind spelen daarbij een hoofdrol. „Het doet zeer dat mijn olympische droom niet is uitgekomen. Toen ik het olympische diploma van Athene kreeg opgestuurd wilde ik het eigenlijk verscheuren. Maar naarmate de tijd verstrijkt word ik trotser op onze prestaties. Ik hang het nog wel eens op.”

Dat zal gebeuren op een van zijn kantoren. Want de zeiler-zakenman, die net als vroeger een horloge om elke pols draagt, is sinds vorige maand fulltime zakenman, met genoeg omhanden om een dag drie keer te vullen.

Sinds 1998 is hij eigenaar van een Zwitsers horlogebedrijf, hij bestiert het wedstrijdcircuit van de Extreme 40 én hij drijft een marketingbureau.