Krijtstreep

Wat zaten we goed geplaatst tijdens de laatste kilometer van de Omloop Het Volk. Met ‘we’ bedoel ik iedereen die waar dan ook de rechtstreekse beelden bekeek. Het was een onovertroffen staaltje camerawerk vanaf de motor. Eigenlijk waren we geen toeschouwers, we zaten midden in de kopgroep. Scherp waren we, en we lieten de iets te gulzige Nuyens de laatste meters dichten naar Flecha en O’Grady. Boonen ging uit het zadel. Jammer voor hem spoot het melkzuur uit zijn oren. Dit was het moment voor de dodelijke jump. Nu geen honderdste van een seconde meer aarzelen.

En toen deed Filippo Pozzato wat gedaan moest worden.

Vakwerk. Wij konden als winnaars in onze zetel terugzakken.

‘Pippo’ Pozzato heeft een neus voor het juiste moment. Zo won hij vorig jaar Milaan-Sanremo en het jaar daarvoor de HEW Classics in Hamburg. Zo won hij in 2004 een etappe in de Tour. Eerst lijkt het of hij niet aanwezig is, dan komt hij opeens het laatste stukje uit de puzzel neerleggen. Alsof hij dat ontbrekende stukje waar iedereen zo wanhopig naar zocht vanaf het begin in zijn broekzak verborgen had. Een kind kan de was doen, dat idee.

De overwinningen van Pozzato hebben iets onschuldigs. Ze lijken eerder een excuus dan een machtsgreep. Toch gaat achter het gemak een enorm atletisch vermogen schuil. Zonder dat is het onmogelijk op het juiste moment op de juiste plaats aanwezig te zijn. Het is hem vaak verweten dat hij dit vermogen zo spaarzaam aanspreekt. Hij heet gemakzuchtig te zijn. Zijn vorige ploegleider Lefevere hoorde ik eens verzuchten dat Pozzato meer energie steekt in zijn kapsel dan in de koers.

Een surplus aan klasse kan gevaarlijk zijn.

Wanneer ik Filippo Pozzato zie fietsen, dan zie ik een renner die vooral mooi wil zijn. Schoonheid gaat boven lijden, gratie boven noestheid. Je zult hem niet kunnen betrappen op een hangend hoofd. Stroomlijn is hem aangeboren. Ik verdenk hem er van dat hij om de modderplassen heen fietst om het shirtje proper te houden.

Het is nog erger. Sinds ik in een Italiaans tijdschrift een geposeerde studiofoto van hem zag, schuift dit beeld moeiteloos over het beeld van de Pozzato op de kletsnette Vlaamse kasseien: wielrenner in krijtstreep.

Het joch is pas 25. Hij vertrok bij het Quickstep van Lefevere naar het Italiaanse Liquigas, hij wilde onder het juk van Tom Boonen vandaan. Waarom in krijtstreepkostuum het vuile werk voor een kopman opknappen als je zelf wil en kan winnen? De Omloop Het Volk liet meteen zien dat het hem menens is. Ik begin te vermoeden dat achter de overstap opnieuw de scherpe neus voor het juiste moment schuilt. Het speelkwartier is voorbij, Pippo komt nu met ernstiger grappen.

‘De Ronde van Vlaanderen winnen is andere koek’, zei Pozzato zaterdag in Lokeren. Alsof de Omloop maar een kermiskoers was. De renner die niet vuil wil worden stelde hiermee zijn nadrukkelijke kandidatuur voor de hemel van de hoogste drek.