Eindelijk maakbaar leven

Europees Commissaris Mikolaj Dowqielewicz maakte gisteren bekend dat hij een kantoor van de Europese Unie wil openen in het spel Second Life. Het is het zoveelste succes van dit computerspel, waarin mensen op hun stoel, achter hun computer, in een parallel universum kunnen verdwijnen.

De media zijn al maanden vol lof over het fenomeen Second Life. Een hele nieuwe wereld, waarin alles kan en mag, met prachtige eilanden, skihellingen, steden vol danspaleizen en winkels en kantoren van de Europese Unie. Je kunt maken wat je wil en overal naartoe en iedereen aanspreken. Maakt niet uit of je in je eerste leven arm of rijk bent, kind of volwassene: in dit tweede leven kun je zijn wat je wilt. Het leven maakbaar, eindelijk.

Producent Linden Labs meldt trots dat er in totaal 3,3 miljoen mensen zijn geregistreerd en volgens investeringsbank HSBC komen er 230.000 mensen per week bij. U begrijpt, dat computerspel loopt als een trein en het ene bedrijf na het andere meldt zich dan ook om een virtuele vestiging in Second Life te openen. Zweden gaat er een ambassade beginnen. Franse presidentskandidaten delen er pizza’s en T-shirts uit.

Wat de producent niet heeft gemeld, is dat er in die mooie tweede wereld vorige week een aanslag is gepleegd. En niet zomaar een. Het Second Life Liberation Army heeft twee kernbommen gegooid op Amerikaanse winkels. Het ‘bevrijdingsleger’ wil de producent zo dwingen om de ‘bewoners’ van Second Life invloed te geven op de ontwikkeling van het spel. Het wordt ze te commercieel.

Ik vond het fijn om dit onbenullige nieuws te horen, want ik werd zo moe van al die romantische reportages waarin werd gesteld dat dit de toekomst was: gewone mensen zoals u en ik, die elkaar na ons werk treffen in een tweede leven. Virtueel, maar toch. Mensen die met elkaar lief en leed delen, in een schitterende wereld, waarin iedereen kosmopoliet is en echte vrede bestaat.

Eerder werd al bekend dat er in Second Life virtuele kinderporno wordt bedreven. Nu dus die kernbommen. Het plaatst de wereld van het computerspel weer in het juiste perspectief. Namelijk, en ik kan het weten, want ik heb minstens een half jaar van mijn leven gegeven aan games als Pac Man en Vice City: een computerspelletjesspeler is geen normaal mens, met een normale baan en een normaal sociaal leven, die om de zoveel tijd de computer aanzet en even een duik neemt in een inspirerende, virtuele wereld, om daarna, verfrist en opgewekt, weer aan de eerste wereld deel te gaan nemen.

Nee, een computerspelletjesspeler is een twaalf tot dertig jaar oud masturbatiekanon dat urenlang, in een naar vieze sokken, bevlekt beddengoed en een volgeürineerde wasbak stinkende kamer met dichte gordijnen, louter functionerend op paprikachips en een laagje cola zonder prik, als een geschifte idioot, op twintig centimeter afstand van zijn 17 inch computerscherm, met vierkante, tollende ogen, in dolby surround stereo een dubbelloops geweer op iemand aan het leegschieten is zodat vele liters bloed en lichaamsresten tegen de muur spatten. Dát is een computerspelletjesspeler.

Ik roep alle deelnemers van Second Life op om de terroristen van het Second Life Liberation Army op te jagen, uit te roken en gevangen te nemen, om ze daarna op te sluiten op een militaire basis en daar, zonder enige vorm van rechtspraak, met kokende olie te overgieten en door paarden uit elkaar te laten trekken. Go mannen, go! Kill! Kill! Kill!

Beau van Erven Dorens