May I have your horrible votes, please?

Tot ongeveer het ergste wat je op televisie kunt meemaken behoort de avondvullende competitie waarin wordt beslist welk lied Nederland mag vertegenwoordigen op het jaarlijkse Eurovisie Songfestival.

Laatst was er weer eentje. Eerst krijg je vijf, of zes, of misschien wel tien ‘nummers’ te horen waarvan de tekst in stompzinnigheid wedijvert met de deun, ofschoon ze allebei in verschrikkelijkheid nog ruimschoots worden overtroffen door degene (M/V) die als solist blijkt te zijn uitverkoren.

Als alle composities geweest zijn, komen de leden van de jury aan het woord.

Het is verre van mij om welke minderheid dan ook op het gebied van geloof, huidskleur, sekse of beroep, ooit te discrimineren, maar ik kan me bij de aanblik van deze liedjeskenners altijd weer een gemeenteambtenaar voorstellen die zou weigeren twee hunner te trouwen – en dan natuurlijk niet op Urkse, Spakenburgse of Tholense, maar eenvoudig op artistieke gronden. Het zou ambtenaren van de burgerlijke stand naar mijn mening sowieso moeten vrijstaan om tegen aanstaande echtparen, homo of hetero, te zeggen: nee, jongens, daar begin ik niet aan, een kind kan zien dat het nooit iets wordt met jullie.

Na de jury komt het publiek dat per sms, telefoon of mail, het beslissende oordeel mag vellen. Nou, dan weet je het wel. Onder de vijf, of zes, of misschien wel tien songs die niet om aan te horen zijn geweest, is er altijd ééntje waaraan je zelfs in je meest wraakzuchtige bui je ergste vijand niet zou willen blootstellen. Dàt wordt het. Het afgrijselijkste van alle afgrijselijke liedjes, toevertrouwd aan iemand die niet kan zingen, zal namens Nederland naar Europa worden afgevaardigd.

En nou denkt u misschien: ach, Frisia non cantat nou eenmaal, en daarom eindigen ze na Corry Brokken ook altijd onderin, maar ze mogen toch wel meedoen? Van mij wel. Ik heb evenwel het totale nachtmerrievisioen nog niet geschilderd. Dat bestaat er in dat alle veertig deelnemende landen hun kandidaten kiezen op de Nederlandse manier, dus dat heel Europa gebukt gaat onder zulke vreselijke televisieavonden, en dat tenslotte in Helsinki een recordaantal afgrijselijke liedjes wordt gezongen, waaruit door het voltallige Europese publiek het àlleràllerafgrijselijkste tot winnaar wordt uitgeroepen.

En wij van het nieuwe kabinet (‘een sterk draagvlak voor de Europese samenwerking in dialoog met de burgers’) maar moeten meewerken aan een aangepaste Europese grondwet die zal dienen tot bevordering van kunst en cultuur in het Avondland.

Nou zou ik er niet over zijn gaan zeuren, als er intussen niet een klein schandaal dreigt rond het deelnemende land Israël (niet meteen Europees, maar zelfs Armenië en Vaticaanstad mogen in principe van de partij zijn) dat een liedje heeft uitgekozen over iemand die in gods vrije natuur van de bloemen wil genieten, maar helaas: He’s gonna push the button, en dat zinnetje komt als een stokregel telkens in de bijdrage terug.

Wie is de ‘hij’ die op de knop dreigt te drukken? En wie zijn de crazy leaders die ons in één klap willen opblazen? Dat zingt de groep niet. Maar festivalorganisator Kjell Ekholm is er zeker van dat de Israeliërs de president van Iran op het oog hadden, dus hij verklaarde: ‘Het is duidelijk dat we dit soort boodschappen op ons festival absoluut niet kunnen tolereren’. Dezer dagen komen daarom in Helsinki alle delegaties bijeen (wat moet dat een adembenemend gezelschap zijn) om de zaak te bespreken. Lees: om Israël tot de orde te roepen, uit doodsangst voor Mahmoud Ahmadinejad.

De muzikale schijtebroeken.

Maar hoe verder? Welke Nederlandse helden – Paul de Leeuw? Cornald Maas? – drukken op een knop als Israël straks wordt uitgesloten?

Wat een prachtgelegenheid om er voorgoed mee op te houden!

Jan Blokker