Beethoven als nieuw bij Zimmermann

Concert: Orchestre de Paris o.l.v. Chr. Eschenbach, m.m.v. Frank Peter Zimmermann. Gehoord: 4/3 Concertgebouw A’dam. Volgende concert Zimmermann: 9/3, aldaar.

Een ster zonder sterallures, die al een kwart eeuw bescheiden fonkelt aan het violistische firmament, dat is de sympathieke Duitse meesterviolist Frank Peter Zimmermann (1965). In de serie Grote Solisten van het Concertgebouw zette hij gisteren een magnifieke vertolking van Beethovens Vioolconcert neer, die ongeëvenaard was in eenvoud, instrumentale perfectie en emotionele integriteit.

Als een eigentijdse Toscanini leidde Christoph Eschenbach met zijn Orchestre de Paris het ‘concert der concerten’ in onverbiddelijk tempo in, zodat Zimmermann wel in vliegende vaart moest openen met de beruchte octavenpassage, die deed denken aan de sprong van een hoogspringer tijdens de Olympische spelen. Maar na dit sportieve evenement nam Zimmermann een beetje adem, waardoor Beethoven de kans kreeg op te bloeien, ook al bleef het tempo hoog en speelde het Orchestre de Paris eerder strijdlustig dan subtiel.

Zimmermann wist binnen de marges die hem werden gelaten stijlvolle wonderen te verrichten in nuancering en verfijning. Zijn heldere, uitgebalanceerde interpretatie deed recht aan de heroïsche en de lyrische kanten van Beethoven, zijn toon was kristalzuiver en van ontwapenende schoonheid. Alsof al het vuil van Beethoven was afgeschraapt, zo speelde Zimmermann dit overbekende concert, en daarmee dwong hij ongemerkt Eschenbach en zijn Orchestre de Paris een beetje in te binden en muzikaal te ontspannen. Het publiek reageerde met zo’n enthousiaste ovatie, dat Zimmermann besloot tot een spectaculaire toegift: variaties op het thema Nel cor più non mi sento uit de Paisello’s opera La Molinara in de bijna onspeelbare bewerking van de legendarische Tsjechische violist Vasa Prihoda. Vrijdag soleert Zimmermann opnieuw in Amsterdam in The lost Art of Letter Writing (2006) van Brett Dean bij het Concertgebouworkest. Eschenbach en orkest gaven nog een dynamische uitvoering van de Symphonie fantastique van Berlioz, als nachtmerrie vol kleurrijke visioenen met weinig ruimte voor dagdromen.