Tijd om te kiezen tussen banaliteit en brains

Mrs Dalloway speels bij het genre van de `chicklit` indelen, zoals Heleen Mees in haar column op de Opiniepagina van 23 februari deed, is een gotspe.

Als iemand de complexiteit van de veranderende sekseverhoudingen in de twintigste eeuw heeft verwoord is dat Virginia Woolf geweest. De literaire pamfletten A Room of One`s Own (Een kamer voor jezelf) en Three Guineas (Geachte heer) hebben inmiddels op vele generaties vrouwen (en mannen) een onuitwisbare indruk gemaakt. Wie kent bijvoorbeeld niet het `zusje van Shakespeare`, waarmee Woolf de vraag naar de afwezigheid van `vrouwelijke genialiteit` (zeg maar de literaire prijswinnaressen) beantwoordde?

Mees miskent daarmee niet alleen de revolutionaire vorm die het boek (toen) had, maar ook de betekenis van de hoofdfiguur Clarissa Dalloway. Allesbehalve de hunkerende huisvrouw heeft Woolf in Clarissa de `getrouwde non` willen verbeelden, naar de orde der Clarissen waarvan de leden lange tijd undercover van hun echtgenoten, hun celibataire leven in dienst stelden van de armen (gekken en prostituees).

Juist om te ontsnappen aan de banale tegenstelling tussen Brains en Beauty speelde Woolf met de idee van een `erotiek van de kuisheid` die vrouwen de spirituele ruimte gaf om opwindender dingen te doen en te verlangen dan huisvrouw of `de vrouw van` te zijn.

Mees` boutade berust op een oppervlakkige lezing van Mrs Dalloway en bevestigt bovendien het uiterst banale debat over de stagnerende emancipatie van vrouwen in Nederland als een kwestie van `willen` en `keuzes maken`. Het wordt inderdaad tijd om te kiezen: niet tussen Brains of Beauty, maar tussen Banaliteit en Brains.