Gelukkige mensen zonder lastige `staartdelingen`

”Het is goed te bedenken dat er meer in het leven is dan Cito-scores” en ”we zitten niet alleen op school om staartdelingen te leren, maar ook om uit te groeien tot gelukkige mensen”, schrijft prof. Veenhoven, hoogleraar sociale condities voor menselijk geluk (Opiniepagina, 26 februari).

Wat was ik af en toe ongelukkig toen ik in de jaren vijftig op de hbs zat, waarschijnlijk zou ik op het Unicef-laddertje een drie hebben gezet. Maar er waren toen geen Idols, X-factor, Big Brother om gelukkig van te worden en Schwere Wörter was een verdomd moeilijk boekje. Maar na lezing van het artikel ben ik toch blij dat ik veel staartdelingen heb moeten maken. Want na het nog een keer goed doorgelezen te hebben is mijn conclusie dat het `s avonds al een stuk kouder is buiten.

Naast een groot aantal open deuren stelt Veenhoven aan het slot dat het Unicef-rapport geen helderheid verschaft over de vraag waarom het percentage gelukkige Nederlandse kinderen een stuk hoger is dan in de ons omringende landen. ”Waarschijnlijk speelt er een complex van factoren en dat moet snel uitgezocht worden voor we maatregelen gaan nemen die de voorsprong van Nederland teniet kunnen doen”, meent de hoogleraar. Veenhoven is hopelijk een gelukkig mens, maar hij had vroeger toch wat meer staartdelingen moeten maken.