Esther Vergeer?

Rolstoeltennisster Esther Vergeer (Woerden, 1981) is voor de vierde maal genomineerd voor de Laureus Award, de ‘Oscar van de sportwereld’. Krijgt ze ook in Nederland voldoende waardering?

Aad Zwaan, coach Esther Vergeer, bondscoach Nederlandse rolstoeltennissers: „Gezien de prioriteiten van media, publiek en sponsors is het logisch dat gehandicaptensport minder aandacht krijgt. Dat Esther als ambassadrice van het rolstoeltennis zoveel aandacht krijgt, is terecht. Dat heeft ze afgedwongen door haar prestaties (Vergeer domineert al jaren in het vrouwencircuit, won tweemaal goud bij de Paralympics en kreeg de Laureus Award in 2002, red.). Toch krijgt ze van de media vaak niet de juiste aandacht. Elke keer wordt haar gevraagd hoe ze in die rolstoel terecht is gekomen. Het gaat over haar persoon, niet over haar prestaties. Onterecht, want rolstoeltennissers presteren zeker niet minder dan valide tennissers. Het wordt minder serieus genomen doordat de media niet bekend zijn met de enorme investering die rolstoeltennissers moeten doen. Ze spelen net zoveel toernooien en moeten net zo hard trainen als valide tennissers.”

Robin Ammerlaan, rolstoeltennisser, won goud bij Paralympics in 2000 (dubbelspel) en 2004 (enkelspel): „Esther Vergeer krijgt redelijk veel waardering. Ze is de bekendste rolstoeltennisster en het boegbeeld van de gehandicaptensport. Maar vaak wordt ze uitgenodigd in tv-programma’s of bij evenementen omdat ze Esther Vergeer is, niet wegens haar sport. Afgezien van de valide topsporters weten de meeste mensen niet wat wij ervoor moeten doen. Bij demonstraties tijdens bijvoorbeeld de US Open, kwamen toppers als Agassi of Federer ons de hand schudden. Zij nemen ons serieus en hebben respect voor wat we doen. Maar in onze maatschappij heerst bij het grote publiek gêne. De houding tegenover gehandicapte sporters is: ‘Wat leuk dat die mensen dat kunnen doen’.’’

Tjerk Bogtstra, oud-captain Davis-Cupteam: „Ze is in Nederland driemaal verkozen tot ‘Gehandicapte sporter van het jaar’, dat is een vorm van waardering. In sportland weet iedereen wat ze gepresteerd heeft, alle valide tennissers kennen haar. Maar vergeleken met valide sporters krijgt ze natuurlijk minder waardering, ook financieel. Er is minder aandacht van de media en er zijn minder toeschouwers. Daardoor is ze minder interessant voor sponsors dan valide sporters. Het prijzengeld dat ze wint bij toernooien staat niet in verhouding tot wat valide tennissers krijgen. Dat heeft ook te maken met onze maatschappij: die is geënt op het leveren van het hoogste niveau.”

Carole Thate, oud-hockeyinternational, directeur Johan Cruyff Foundation: „Geweldig wat Esther Vergeer heeft gepresteerd en wat ze doet voor het rolstoeltennis en de gehandicaptensport. We hebben haar ingezet als ambassadrice voor het rolstoeltennis en als rolmodel om jonge gehandicapten tot sporten aan te zetten. Ze heeft een adviesfunctie bij de Johan Cruyff University (Vergeer begeleidt gehandicapte sporters, red.). Maar ten opzichte van valide topsporters wordt ze zwaar ondergewaardeerd. De gehandicaptensport is in ontwikkeling. Het niveau van de paralympische sporten wordt langzaamaan hoger. Bij verkiezingen van sporters van het jaar hebben gehandicapten sinds kort ook een plaats.”

Jeroen Straathof, oud-schaatser, won goud bij Paralympics in 2000 (4 km achtervolging tandem), als piloot van de visueel gehandicapte Jan Mulder: „Esther wordt over het algemeen goed gewaardeerd. Ik ken haar goed, want ze heeft nog gespeeld met mijn vriendin (rolstoelbasketbalster Evelyn van Leeuwen, red.). Ik weet wat ze presteert en heb veel waardering voor haar fantastische sportcarrière. Voor het grote publiek zijn haar prestaties minder goed in te schatten, ook door de onbekendheid met rolstoeltennis. Gehandicaptensport is in ontwikkeling. Bij de Paralympics in 2000 was er veel meer aandacht dan in 1996. Maar ten opzichte van de valide sport heeft de gehandicaptensport veel te winnen.”