Het is dit keer niet de buurman!

Laat ik om te beginnen even heel duidelijk zeggen dat ik een leek ben. Op het gebied van Jezus dan. Van film heb ik wel een beetje verstand. De Jezus-leek James Cameron heeft een film gemaakt over de historiciteit van Christus. The Lost Tomb of Jesus wordt zondag voor het eerst vertoond, op Discovery Channel in de Verenigde Staten. Cameron heeft het grote nieuws uit de documentaire eerder deze week alvast naar buiten gebracht: Jezus heeft echt bestaan. Hij is gestorven en begraven in Jeruzalem.

In een necropolis in Jeruzalem zijn 27 jaar geleden kalkstenen sarcofagen ontdekt met leesbare inscripties. Die zijn later ontcijferd als de namen van Jezus, zoon van Jozef, Maria, Jozef, Judas, zoon van Jezus en Mariamene e Mara – volgens de geleerden uit het Cameron-kamp de echte naam van Maria Magdalena. Dat zijn te veel Nieuw-Testamentische namen bijeen, zegt Cameron, om te denken aan een Life of Brian-achtige persoonsverwisseling. Dit moet Jezus zijn, niet zijn buurman.

In deze krant is dat bericht niet opgenomen, om de eenvoudige reden dat volgens onze wetenschapsredactie er geen enkele reden is om aan te nemen dat het klopt. Nieuws was het hoe dan ook niet. Iedere krant had in de klappers van elf jaar geleden kunnen lezen dat ook toen werd geclaimd dat de graven van Jezus en zijn familie waren gevonden. Het ging om dezelfde kisten en de reacties waren ook gelijk: christenen waren boos omdat de claim strijdig was met hun geloof in de wederopstanding en hemelvaart van Jezus. Archeologen en historici waren sceptisch omdat de gevonden namen populair waren in het Judea van de eerste eeuw van onze jaartelling. Wij kennen alleen uit de evangeliën al twee, misschien wel drie Maria’s (de derde is de zus van Lazarus). Elf jaar geleden zei een sceptische geleerde: „Dit is alsof iemand in het jaar 4000 zegt dat hij het koninklijk graf heeft ontdekt omdat hij in Londen kisten heeft gevonden met de namen Charles, zoon van Philip, Andrew and Diana.”

Cameron is geen sceptische geleerde, maar regisseur van blockbusters als Titanic en The Abyss. Zijn onderzoek naar de graven van de familie Jezus heeft hij de vorm gegeven van een drama met zeer bekende en modieuze ingrediënten: de profeet Jezus heeft een gezin gesticht met Maria Magdalena en zij hebben een kind gekregen. Een leek kan voorspellen wat zijn volgende speelfilm wordt: het kind van Jezus kreeg ook weer kinderen, en die ook weer, enzovoorts. De dynastieke lijn van koning David is zo doorgezet tot de dag van vandaag. Niemand weet ervan, behalve een zeer klein groepje ingewijden dat die kennis met hun leven beschermt tegen de veiligheidsdiensten van de rooms-katholieke kerk, die op zijn rotsachtige fundamenten zou schudden als dit bekend werd. Zo’n film heeft alleen nog een pakkende titel nodig, iets als The Da Vinci Code.