Daniël en het stoute, strippende nichtje van Máxima

lvina.jpgLaura Viña is fors geschapen. En op sommige plekken heeft ze haar lichaam extra fraai opgetuigd. De tatoeages van rozen op haar onderlijf springen in het oog, net zoals de kunstig opgepompte borsten. Die bollen trouwens vervaarlijk als Laura, voorovergebogen, met haar bilspleet op en neer glijdt langs een paal op het podium. Ik ben het stoute, strippende nichtje van prinses Máxima, is de slagzin waarmee de 25-jarige Argentijnse carrière maakt. Maar als je Laura zo in haar ondergoed ziet zwoegen, krijg je onwillekeurig toch het gevoel dat zelfs het leven van een Oranje prinses een stuk geiler moet zijn dan dat van de beroemdste paaldanseres van Buenos Aires.

Het kroonjuweel (La joya de la corona), kopte het grootste dagblad van Zuid-Amerika Clarín afgelopen week boven een artikel over Laura in het wekelijkse kleurenmagazine Viva. ,,Dansen maakt me gelukkig´´, vertelt ze in het artikel. Maar de voornaamste drijfveer is een andere. ,,Het enige dat ik wil, is geld. G-e-l-d.´´

Laura Viña is de topattractie van de nachtclub Shampoo in de chique wijk Recoleta. Na middernacht bestijgt ze vrijwel elk uur het podium en wiebelt voor een reusachtige spiegel. Ze is het nichtje van jullie Máxima, vertellen de hoeren steevast zodra ze horen dat de bezoekers aan de bar uit Nederland komen.

Mijn goede vriend Daniël uit Amsterdam - die voor de speciale gelegenheid voor één keer sokken heeft aangetrokken - en ik proberen ondertussen zo sympathiek mogelijk loensend de aandacht te trekken van deze exotische tak van het koningshuis. Maar na elke erotische show verdwijnt Laura weer schielijk in de kleedkamer.

Na de zesde emmer whisky durft Daniël aan de mevrouwen die ons al de hele avond staan op te vrijen, te vragen of ze ons niet kunnen introduceren bij prinses Laura. Dat doen ze liever niet. Het nichtje is een arrogante trut - una bailarina bovendien - die zich bij de eenvoudige animeerdames weinig populair weet. De barkeepster vertelt dat er met Laura Viña alleen kan worden gesproken tegen betaling van 250 pesos (zo´n 63 euro).

Maar zo ver komt het niet. Al was het maar omdat de andere Argentijnse dames de Hollandse kluifjes liever zelf aan de praat houden. Vooral Daniël is in trek. En hoe hard hij ook zijn best doet om Graciela uit Quilmes in het beste Engels duidelijk te maken dat ze beter een andere klant kan zoeken, het heeft geen effect. ,,Oef, ze is naar de WC. Nu komt ze niet meer terug. Denk ik´´, zegt Daniël.

Maar een paar slokken later staat Graciela weer vertrouwd in zijn been te knijpen. En ze wil trouwens nog wel zo´n raar geel drankje. Om drie uur ´s nachts zegt Daniël dat hij nog heel eventjes wil blijven. ,,Er ontwikkelt zich net een erg goed gesprek´´, zegt hij.

Tegen het ochtendgloren stuurt hij me, in foutloos Nederlands, een SMS-je:

,,Godverdomme. Ben nog steeds niet van d´r af… Oh jee. Oh jee…´´

Ik hoop dat ze hem weer los laat voordat hij verder moet naar New York.

Zie ook het Cultureel Supplement van vandaag (pagina 18) waarin Daniël Samkalden verslag uitbrengt.

Brief uit Buenos Aires: De dingen zoals ze gaan.