Botsende badkuipen, vrouwen en peddels

Morgen gaan 88 vrouwen in badkuipen door de gracht.

De race moet geld opbrengen voor Mama Cash.

Via een boot klim ik in een gammele badkuip. Ik oefen met anderen voor de badkuiprace, morgen in de Amsterdamse grachten. Dan zullen 88 vrouwen tegen elkaar racen in badkuipen. De opbrengst gaat naar Mama Cash.

Teamcaptain Sascha Bloemhoff (38) geeft een peddel aan. Zo een die je ook met kajakken gebruikt. Met roeibladen aan beide kanten. „Gaan we niet met z’n vieren tegelijk?” vraag ik. „Het is een estafette”, legt Sascha uit. „Ieder teamlid moet vijftig meter roeien, keren bij de boei, terug naar de steiger en dan wisselen. Als we alle vier geweest zijn stopt de tijd.”

Er doen zaterdag tweeëntwintig teams van vier vrouwen mee. Vandaag nog geen boei, geen steiger en geen tribune, maar wel al veel vrouwen die komen oefenen.

„Probeer de stop niet aan te raken”, hoor ik Sascha nog zeggen. Ik kijk in de witte kuip. Tot mijn schrik zie ik, op de plek waar de stop is afgekit, water de badkuip binnensijpelen. Vies bruin grachtenwater. Over de rand van de badkuip – voor mij op ooghoogte – drijven een glimmende plas olie en lege blikjes. Mijn teammaatje Nynke Wygman (31) giechelt. „Wat ziet dat er ontzettend stom uit”, lacht ze vanaf de kade. „Jij mag na mij!” roep ik. Sommige dames staan klaar in wetsuits. Ik heb een handdoek en droge kleding meegenomen. Ik was overtuigd dat ik in het water zou belanden. Maar dat valt mee. Iedere badkuip heeft veertig kilo lood aan de onderkant om hem een beetje stabiliteit te geven.

Roeien, Van Wijk”, zeg ik tegen mezelf, „voor deze kuip zinkt.” Ik probeer het juiste evenwicht te vinden – iets naar voren –, zit op mijn knieën en steek de peddel links en rechts diep in het water en zet zo veel mogelijk kracht. De badkuip helt over, schept water en zwiept vervaarlijk van links naar rechts, maar komt geen meter vooruit. Ik negeer de kramp in mijn voet.

„De peddel minder diep in het water steken!”, roept Sascha vanaf de kade. „Dan blijft de badkuip recht en krijg je vaart.” Ze heeft gelijk, hoewel vaart maken een relatief begrip is als je boot de aerodynamica heeft van een badkuip.

Ondertussen stijgt het water in mijn badkuip tot drie centimeter en is mijn trainingsbroek doorweekt. De regen komt met bakken uit de hemel. Ik leg aan en geef de peddel aan Nynke. „Makkie”, zeg ik hijgend.

De badkuiprace is een idee van Benedicte Lochtenberg (36), in het dagelijks leven commercieel directeur van IQ Info en al jaren donateur van Mama Cash. Ze vertelt dat de organisatie haar had benaderd om voor hun campagne ‘88 dagen’ een ludieke actie te verzinnen. Als watersportster ontstond na een avond brainstormen het idee voor een badkuiprace. „Teamleden laten zich sponsoren door vrienden en familie. We hopen 8.800 euro op te halen.” Na een oproep op Marktplaats werden er twaalf badkuipen gratis aangeboden. Tien van kunststof. Twee van ijzer.

„Het wordt vast een wirwar van botsende badkuipen, vrouwen en peddels”, voorspelt Lochtenberg. „Denk je maar eens in hoe die vrouwen bij een estafettewissel moeten in- en uitstappen. En hoe ze toch fanatieker zijn dan ze dachten dat ze waren.” Mijn teamgenoten en ik kijken elkaar aan. Klopt. Ook wij willen winnen.

Waarom draag je Mama Cash een warm hart toe, vragen we haar. „De meeste vrouwen die zaterdag meedoen zijn hoog opgeleid, hebben een eigen bedrijf of een goede functie”, legt Lochtenberg uit. „Wij hebben (bijna) evenveel mogelijkheden als mannen. We kunnen zelf kiezen om iets moois van het leven te maken, omdat we niet thuis hoeven blijven, omdat we mogen studeren, omdat we ook carrière kunnen maken, omdat we voorbehoedsmiddelen kunnen kopen, omdat we toegang hebben tot faciliteiten. We kunnen onze eigen keuzes maken. Die vrijheid wens ik andere vrouwen ook toe.”

Wij knikken. Dat is wel een nat pak waard.