Retteketet ontbreekt bij Paris

Concert: Tito Paris en band. Gehoord 27/2 Vredenburg, Utrecht. Verder: 1/3 Muziekgebouw, Amsterdam, 3/3 Theater Zuidplein, Rotterdam.

Wenst Tito Paris de Franse vedette Charles Aznavour (1924) binnenkort op te volgen? Gezien de manier waarop hij met strijkers en blazers binnenkomt op zijn nieuwe cd Acústico zou je durven zweren van wel. Hij heeft er ook de ideale stem voor: hoog, licht omfloerst en aangenaam schurend.

Maar toen hij eergisteren hetzelfde lied zong, zijn eigen compositie Morna PPV, leek de Aznavour-droom ineens heel ver weg. Niet omdat Paris minder op dreef was, zijn stem streelde als een lentewind, maar door het ontbreken van alle retteketet die hoort bij music hall-ambities. Paris (Kaap Verdië 1963) zette zich ontspannen op een kruk met leuning en bleef daar de hele avond zitten, zonder een enkel theatraal gebaar, omringd door slechts drie musici. Die vermeden alles wat overdadig zou kunnen lijken. De toetsenspeler gebruikte zijn Roland RD 600 slechts voor een deel, de slagwerker minder dan de helft van zijn trommels en de bespeler van de akoestische basgitaar alleen twee nauwelijks hoorbare snaren.

De knus geklede Tito (pet, bretellen, spijkerbroek) kon dus ongestoord schitteren in op het lijf geschreven langzame liedjes als Otilia/Otilio, Xandinha en het vaakgecoverde Sodade van Armando Zeferino. Maar bij alles wat hij bracht had je het gevoel dat er meer in zat.

Tito Paris is een verleidelijke troubadour maar gedraagt zich zo bescheiden dat er veel moet gebeuren voor hij de nieuwe Charles Aznavour is. Misschien ook blijft hij liever zichzelf.