Perfect sturende kolos

Geen onaardig bedrijf, dat Bayerische Motoren Werke AG. Het bedrijf heeft wereldwijd 106.000 werknemers en is uitermate winstgevend. 2006 was voor eigenaren én beleggers een topjaar.

BMW verstuurt bijna dagelijks persberichten met de allerlaatste verkooprecords en dito winstcijfers en soms bekruipt me het vermoeden dat ze dat doen om de concurrentie te pesten. Redenen om tevreden te zijn.

Dat is de argeloze aspirant-klant niet altijd. Want het bezoeken van een van hun zestig perfect uitgelichte showrooms op een A-locatie vraagt een zorgvuldige voorbereiding. Het dragen van de juiste schoenen, broek, haardracht en horloge is een vereiste. En vergeet u niet te scheren. Want anders kan de wachttijd voor een folder of een oriënterend gesprekje behoorlijk oplopen.

Het beroep van autoverkoper heeft een lage maatschappelijke status, laten we gokken: op een gedeelde plaats met die van een parkeer- of stadswacht. Dat trieste gegeven wordt door een deel van hun verkopergilde met iets te veel bravoure verdrongen, zo vereenzelvigd hebben zij zich met hun premiumproducten.

Over enkele weken wordt er een nieuw te verkopen model naast hun rundlederen fauteuils en zwarte bureaus geparkeerd; de laatste versie van de X5. Geproduceerd in South Carolina (VS). In een stad met de Duits klinkende naam Spartanburg. Kapot ben ik van de X5 nooit geweest. Er was iets mis met het ontwerp. Alsof de hoekige carrosserie zich schaamde voor het onderstel.

Eenzelfde effect was ook zichtbaar bij de eerste versies van de Range Rover, nu de mooiste aller SUV’s. De fabriek heeft liever niet dat ik hun nieuweling een S(ports) U(tility)V(ehicle) noem; schrijf toch liever Sports Activity Vehicle. Een S-A-V. Om zich daarmee te onderscheiden van het ondertussen forse aantal concurrenten. Wat de typeaanduiding inhoudt wil ik niet weten. Het zal wel weer iets te maken hebben met jong, sport, zon, avonturen en zorgeloze relaties. Haal, lees en snuif de dampen alvast maar op uit het foldermateriaal, ik klim in de X5.

Aan sommige testauto’s verlies ik mijn hart, bij andere duurt de testperiode eindeloos lang. Wat niets te maken heeft met prijs of status. En wat betreft deze X5? Het exterieur is er met sprongen op vooruitgegaan, weg is de onbalans tussen onderstel en opbouw. De wagen oogt ondanks de forse afmetingen zelfs sierlijk, zonder dat daarvoor de stijlkenmerken van de X5 zijn opgeofferd.

De klim in het interieur vereist enige oefening, maar daarna zitten u en uw passagiers als hoogingeschaalde rijksambtenaren. Die rust wordt ruw verstoord door een oude bekende; BMW’s illustere en wrevel opwekkende I-Drive. En een iel schakelpookje.

De I-Drive was en is bedoeld als een comfortverhogend hulpmiddel, waarmee vele functies worden aangestuurd. Nog steeds te veel en daarbij te complex, waardoor het een storend ding is gebleven. Hetzelfde geldt voor het malle schakelpookje. Het starten van de diesel maakt veel goed, want wat is dit een prachtig klinkende en soepel draaiende zescilinder.

Hij zorgt voor een enigszins dragelijk brandstofverbruik, heeft meer dan genoeg vermogen en is gekoppeld aan een subliem schakelende zesbak waarmee de aandrijfkrachten worden doorgegeven aan alle vier de wielen.

Oké, het is en blijft een grote, opzichtige auto. Waarmee u een punt maakt betreffende uw maatschappelijke status en succes. Maar ook is het een perfecte sturende, technisch hoogstaande en zeer comfortabele reiswagen waarvan ik met moeite afscheid heb moeten nemen.

Freddy Rikken

Freddy Rikken is fotograaf en rijdt in een Porsche Carrera 911 S.