Erotische droomritten te paard

De hoofdrolspeler uit de Harry Potter films, Daniel Radcliffe, maakte deze week zijn debuut op het Londense toneel. Het ging hem goed af – ook zonder kleren.

Floris van Straaten

Harry Potter in z’n nakie op het toneel! Al weken verkneukelden de Britten zich bij het vooruitzicht van het theaterdebuut van de 17-jarige Daniel Radcliffe, hoofdrolspeler uit de Harry Potter-films. Gisteravond ging het de jonge acteur in het Londense Gielgud-theater uitstekend af, al bleef een staande ovatie als bij de première van afgelopen dinsdag uit.

Radcliffe, die door de Evening Standard prompt werd uitgeroepen tot de „wizard of West End” (het Londense theaterdistrict, red), had zich een makkelijker rol kunnen wensen. In Equus van Peter Shaffer beeldt hij de eveneens 17-jarige Alan Strang uit, een psychisch gestoorde jongen die aan paarden is verknocht – maar niettemin zes dieren de ogen heeft uitgestoken. De rol van gestoorde puber, die wanhopig zijn weg probeert te vinden in het leven, vergt veel inlevingsvermogen en Radcliffe toont aan daarover in ruime mate te beschikken. Nu eens is hij de kwetsbare jongen, dan weer een sluwe jongeman die volwassenen meedogenloos confronteert met hun eigen onvolkomenheden.

Harry Potter-fans komen nog een oude bekende tegen in Equus, dat sinds de jaren zeventig niet in Londen werd opgevoerd. Richard Griffiths, oom Vernon uit de Potterfilms, vervult de rol van de psychiater. Hij behandelt Alan na het incident met de ogen. De jongen werkt zijn psychiater eerst tegen en dwingt hem vervolgens tot allerlei bekentenissen over zijn eigen, uitgebluste liefdesleven.

Het stuk Equus (Latijn voor paard), dateert uit 1973 en is getekend door de opvattingen over psychiaters en psychische afwijkingen die toen leefden. ‘Normale’ mensen werden al snel verdacht en saai gevonden. Een psychiatrische patiënt als de jonge Alan wordt door schrijver Shaffer met meer sympathie weergegeven dan de mensen die hem behandelen. „Die jongen heeft ten minste hartstocht”, laat Shaffer de psychiater goedkeurend in het stuk zeggen. „Laat me je iets vertellen, ik ben jaloers op hem.”

Shaffer weeft allerlei mystieke elementen in het stuk, zoals Alans diepe passie voor paarden, in het bijzonder paardenogen. In zijn dromen rijdt hij te paard, een sterk erotisch getinte ervaring. Tijdens die ritten steken er messen in zijn benen. Radcliffe wekte gisteren de indruk echt pijn te lijden.

Om het nog gecompliceerder te maken is er ook nog zijn ontkiemende liefde voor Jill, een meisje dat hij leert kennen bij het verzorgen van paarden. Zij haalt hem over een avondje uit te gaan en probeert hem vervolgens te verleiden in het stro bij de paarden. Op dat moment houdt de zaal zijn adem in: de naaktscène met Harry Potter alias Alan Strang alias Daniel Radcliffe is in aantocht!

Uiteindelijk staan ze poedelnaakt tegenover elkaar, maar de aanwezigheid van de paarden, gespeeld door mannen met een gestileerde paardenkop op en hoeven aan hun voeten, brengt Alan zo uit zijn evenwicht dat hij op het moment suprême hopeloos faalt. Daarna jaagt hij Jill weg en, nog altijd poedelnaakt, steekt hij de zes paarden de oplichtende ogen uit.

Tijdens een dramatische avondlijke séance doet Alan de gebeurtenissen uit de doeken tegenover zijn psychiater. De jongen lijkt daarmee over het dieptepunt van zijn crisis heen. Maar de psychiater, fraai gespeeld door Griffiths, verklaart dat zijn eigen lijden nooit meer zal ophouden. „Ik heb een manier nodig om in de duisternis te kunnen zien.”

De pers was over het algemeen zeer te spreken over het optreden van de jonge acteur. „Briljante Radcliffe werpt Harry Potters jas af”, jubelde The Daily Telegraph. De criticus van The Independent was eveneens lovend over Radcliffe’s debuut. Hij noemde zijn spel „dwingend”, al slaagt hij er nog niet altijd in om overal de spanning in zijn spel te houden.

En Daniel Radcliffe zelf? Die verklaarde dat hij voor de première plankenkoorts had. „Het was angstaanjagend”, zei hij. Maar met het uit de kleren gaan had hij geen moeite. „Dat kan me echt niet meer zoveel schelen”, zei hij. „Na de eerste proefvoorstellingen deed het me niet veel meer.”