Anthem

Vorige week schreef ik een stukje over mensen (Henny Cruijff, Walter Beckenbauer) die in de schaduw van beroemde familieleden moesten leven. Aan het slot verwees ik naar twee artiesten met een verwant probleem, Julie Christensen en Perla Batalla, vaste achtergrondzangeressen van de succesvolle Canadese zanger Leonard Cohen.

In de film I’m Your Man, over de muziek van Cohen, treden deze zangeressen op indrukwekkende wijze naar voren. Ze zingen niet alleen veel mooier dan hun meester – daar is ook niet zoveel voor nodig – maar ook dan menige beroemde artiest die Cohens werk in deze film mag vertolken.

Ik raadde de lezers aan op www.youtube.com het filmpje met de zangeressen op te zoeken (gewoon hun namen intikken is al voldoende), waarop zij gezamenlijk het nummer Anthem zingen. Zou er nou iemand zijn – al is het er maar één – die zo’n advies opvolgt, vroeg ik me later af. Of zit ik zo’n stukje maar voor de kat z’n viool te tikken en maken de lezers mij achter mijn rug belachelijk met obscene gebaren?

Nu heeft Youtube de aardige gewoonte om het aantal ‘viewings’ van de vertoonde filmpjes bij te houden. Toen ik het stukje over Anthem schreef, stond de teller op 3.970. Dat hield niet over, want het filmpje was al drie maanden eerder op internet gezet.

De eerste dag na mijn stukje zag ik een sprongetje omhoog, al was het nog aarzelend. Maar in het aansluitende weekend begon het opeens te lopen en vanmorgen konden 5.568 kijkers worden geteld. Bijna 1.600 kijkers in vijf dagen erbij! Ik voelde me als een jonge ondernemer die zijn eerste schaapjes op het droge telt.

Wat zou ik gedaan hebben als er slechts anderhalve kijker en een blinde paardekop waren bijgekomen? Beschaamd mijn mond houden natuurlijk, en maar hopen dat de lezers zo tactvol zouden zijn mij er niet op te attenderen.

Goed, nu moet ik weer ijlings in de coulissen terugkeren om de schijnwerpers op die twee prachtige, al wat oudere zangeressen, Julie Christensen (de blonde) en Perla Batalla (de donkere), te zetten. Ik ben inmiddels wat meer over hen te weten gekomen. Zij hebben in honderden programma’s met Cohen gezongen en voorzichtig hebben zij ook een solocarrière nagestreefd – tot dusver met matig succes, zoals ik al vermoedde. Ieder heeft ook enkele solo-cd’s gemaakt. Wat ik daarvan hoorde, viel me niet mee.

Zingen is één, een goed liedje (laten) schrijven is twee – en veel belangrijker. Cohen kon eigenlijk alleen dat laatste, en dat was voldoende om wereldberoemd en schatrijk te worden. Zijn stem is toonloos, zijn teksten zijn nogal soft, maar sommige van zijn melodieën kunnen nog heel lang mee. Wie komt er niet in de verleiding om het euforische refrein van het religieus getinte Anthem uit volle borst mee te zingen:

Ring the bells that still can ring

Forget your perfect offering

There is a crack in everything

That’s how the light gets in

Het zou leuk zijn als deze vorstelijk zingende dames er nog zoveel kijkers bij krijgen dat zij nieuwsgierig worden en hun weldoener in Nederland opsporen; ik sta geheel tot hun beschikking.

Mag ik u opnieuw uitnodigen?