Vrouwen vol van genade

rusvrouw.jpgSorry, even van de wereld. Sinds de laatste post van zaterdag reden we sleetje in Koezminski park en nam ik met Oleg de trein naar het obscure dorp Maina (15 uur) voor een aardige reportage. Daarna reden we naar Oeljanovsk, waar een reportage in het water viel, om met hangende pootjes naar Maina terug te keren. Het was er -20, de zon scheen zo fel dat sneeuwblindheid dreigde.

Gisteravond stapte ik alleen op de nachttrein naar Moskou en luisterde een halve nacht lang in een donkere, snikhete vierpersoons-coupé met helse kiespijn naar een nerveus op zijn bank draaiende piloot en een snurkende dronkenlap. De trein joeg naar het eind van de nacht, het rook naar roest, zweetvoeten en steenkool, elke paar minuten boorde zo’n misselijke scheut kiespijn via mijn kaken mijn schedel in. 

Diep de nacht ontfermden de provotnitsa van de wagon 6 zich over deze miserabele correspondent. Hoe streng en massief Masja ook oogde in haar spoorweguniform, haar Russische vrouwenhart smolt bij het zien van een oi-oi-oi kermende man en ze bewoon hemel en aarde om een pijnstiller te vinden. 

De collega’s van wagon 7 en 8 kwamen langs, alsmede die van 5, 4 en 3. Spoorwegdames zitten vol goede raad en troostrijke woorden, maar pijnstillers bleken dun gezaaid en rond half vier leek ik me met 250 gram wodka te moeten behelpen. Toen produceerde iemand een witte pil. Hoera! Wat was het? Ik hoefde het niet te weten, slikte, dankte god, waggelde naar mijn coupé en opeens was ik in Moskou. Goed spul.  

Dank u vrouwen van Rusland, en Masja, jij in het bijzonder. Maar het werk gaat door. Gewapend met de niet-kinderachtige pijnstillers die je hier in elke kiosk kan kopen, luisterde ik vandaag naar twee persconferenties, interviewde kunstenaars, bezocht in een werklift de 22e verdieping van de in aanbouw zijnde Federatietoren en onderging tenslotte een wrede wortelkanaalbehandeling bij een jonge tandarts. Niet best, zuchtte zij na anderhalf uur spuiten, boren, wrikken en vijlen. Haar assistente kroelde onder het werk nu en dan met haar hand door mijn haar. ‘Je haar voelt lekker’, zei ze. Zoiets zie ik een Nederlandse tandartsassistente niet snel doen. Russische vrouwen: vol van genade.

Morgen met oppositieschaker Garry Kasparov op de nachttrein naar Sint Petersburg voor de ‘Mars der Onvrede’ aldaar. Vergeef me dat ik mezelf even niet kan bijhouden op dit weblog. Wel heb ik leuke verhalen voor de krant bijeen gesprokkeld en filmpjes die ik theoretisch nu ook kan embedden op dit blog. Vanavond lukte mij dat niet, morgen vast wel.