Kruimels. Chocoladevlekken. Daar wordt een rotdag niet beter van

Iemand zei ooit tegen mij: als je je rot voelt, moet je die dag meteen opgeven. In je bed blijven liggen en koekjes eten. Maar het probleem is: ik vind niets erger dan in mijn bed liggen en koekjes eten. De twee activiteiten los van elkaar gaan wel, maar de combinatie is te deprimerend. Kruimels. Chocoladevlekken. Daar wordt een rotdag niet beter van. Ik associeer eten in bed altijd met een vrouw die ik zag in Frans Bromets tv-serie Buren. Zij lag de hele dag op een kaal matras en dronk daar bier. Goed, een kaal matras met bier is stukken erger dan in bed met koekjes, maar toch.

Gisteren heb ik alles geprobeerd. Hardlopen, voor de endorfinen. Stilzitten, voor de sereniteit. Lekker eten, omdat dat lekker is. Een handig standaardje met een pin erop gekocht, bij de kantoorboekhandel, om bonnetjes op te prikken. Kantoorboekhandels kunnen helend werken bij depressies. Maar gisteren niet.

Gekeken naar de hyacinten op het balkon. Die hadden ook hun dag niet. Ze waren zo lang geworden dat ze met een geknakte steel omlaag hingen. Bij de kachel gaan zitten. Ik heb een kacheltje dat daar zeer geschikt voor is: een ouderwetse gaskachel, met een kleed ervoor. Ik kreeg het warm, maar verder hielp het geen zier. De kat gevraagd of ze, zoals dieren natuurlijkerwijs schijnen te doen, zich troostrijk tegen me aan wilde vleien. Ze keek me cynisch aan en ging zo voor de tv liggen dat er niet meer gezapt kon worden.

Toen bedacht ik, om mezelf op te beuren, dat ik eigenlijk via via een Oscar gewonnen had. Want de neef van de vriend van mijn zus in Amerika is Mark Wahlberg, en die speelde in The Departed. Wat een glamour in de verre, niet heel erg aangetrouwde familie, probeerde ik lacherig te doen. Hielp niet. Mijn eigen Oscar-speech oefenen, voor je weet maar nooit, iets waar ik altijd vrolijk van word, lukte ook niet.

Dan maar overwogen om een taartje te gaan eten bij het intens burgerlijke Kwekkeboomfiliaal om de hoek, voor het eerst in mijn leven. Maar dat was ineens gesloten wegens verbouwing. Ik zag het als een persoonlijke belediging. Niet geantwoord op de sms van een vriendin die schreef dat ze heerlijk aan het skiën was.

Was het maar weeralarm. Dan heeft zo’n depressie nog iets gezelligs.

Aaf Brandt Corstius

Lees alle columns van Aaf op www.nrc.nl/aaf