Dredd Foole

CD POP

Wie houdt van de ‘free folk’ of ‘freak folk’ van lieden als Coco Rosie, Devendra Banhart, Joanna Newsom en geestverwanten, moet nu eens goed opletten. Achter het pseudoniem Dredd Foole gaat Dan Ireton (1950) schuil, een belangwekkende en invloedrijke speler in dit veld. Maar waar voegen de meeste vertegenwoordigers van dit nieuwe folkbewustzijn hun hersenspinsels nog in redelijk gemakkelijk verteerbare liedjes, daar bestaat het universum van Foole uit diffuse klankenbouwsels. En die ontrollen zich volgens een eigenzinnige logica.

Dat geldt ook voor de twee covers: Signed DC van Love en J. Mascis’ Someone Said (hier: Freedom), waarmee Foole zowel de psychedelische muziek uit de jaren zestig als de alternatieve rock van dertig jaar later zijn wereld binnentrekt. Zijn stem lijkt vanuit een belendende ruimte te fluisteren en ijle gitaren, lastig thuis te brengen instrumenten en hypnotiserende drones mengen zich als optrekkende mistflarden in dit ongemakkelijke, maar bij nadere beschouwing uiterst meeslepende schimmenspel. Als dit muziek voor rond het kampvuur is, dan slaan de vlammen ongetwijfeld hoog uit.

Jacob Haagsma

Dredd Foole: Daze On The Mounts (Family Vineyard, distr. Konkurrent)