‘Soms schuldgevoel’

Mariya Stefanova Foto Eric Brinkhorst 22-2-2007 Mariya Stevanova Zwolle ©foto eric brinkhorst Brinkhorst, Eric

Waarom kwam je naar Nederland?

„Om mijn vriend. We hebben elkaar via een chatsite leren kennen. Ik was net cum laude afgestudeerd op de master International Business and Management, en moest sowieso iets anders gaan doen, hij had al een carrière in Nederland. In Bulgarije heb ik eerst een Machtiging Voorlopig Verblijf aangeschaft voor 50 euro. Ik heb ook documenten laten vertalen, zoals mijn diploma’s, voor ongeveer 200 euro. De verblijfsvergunning zelf kostte 430 euro en de verlenging na een jaar was 188 euro. Dat heeft mijn vriend betaald, de eerste maanden in Nederland mocht ik niet werken.”

Had je snel een baan?

„Ja. Van een collega van mijn vriend hoorde ik dat ze bij transportbedrijf TGN Zwolle iemand zochten. Ik stuurde een open sollicitatie en werd direct gebeld door de directeur. In juli ben ik als junior business consultant bij ConQuaestor begonnen. De professionele omgeving sprak me aan. Ik kan hier veel leren en me blijven ontwikkelen door de interne mastersopleiding. Ik werk op mijn niveau en verdien veel meer dan bij TGN. Over mijn loon heb ik niet onderhandeld. Ik was vooral blij met deze goede kans. Wat dat betreft vind ik mijn verhaal een succesverhaal: mijn baan is ook voor Nederlandse begrippen een goede baan.”

Geef je makkelijk geld uit?

„Wel makkelijker dan vroeger. Elke maand komt er salaris binnen en mijn vriend is makkelijk met geld. Ik koop nu ook merkkleding, in plaats van dat ik in Bulgarije kleren koop. Elke maand geef ik 150 tot 200 euro uit aan kleding. Ook met vakanties ben ik makkelijker. We hebben net een vakantie voor twee weken op een toplocatie in Bulgarije geboekt. Dat zal in totaal zo’n 3.000 euro kosten. Soms voel ik me er wel schuldig over, als ik bijvoorbeeld schoenen weggooi die ik niet meer mooi vind, omdat ik weet hoe moeilijk sommigen het hebben. Mijn moeder is overleden en mijn vader heeft, sinds de grote werkloosheid van de jaren ’90, een kleine boerderij die vooral zelfvoorzienend is. Tijdens mijn studie werkte ik, om mijn studie te betalen en mijn familie te helpen. Nog steeds maak ik regelmatig geld over. Mijn vader vindt het moeilijk dat hij me weinig ziet, maar hij weet dat ik het goed heb en is trots op me.”

Marleen Luijt