In Rotterdam gaat het al fout

Den Haag maakt zich er weer eens gemakkelijk van af. In plaats van eindelijk het debat over de dubbele nationaliteit aan te gaan, wordt Geert Wilders verweten op de persoon van de twee PvdA-staatssecretarissen te spelen.

De nog steeds bestaande kloof tussen Haagse politici en de bevolking, tussen politiek-correct Nederland en de mensen in het land, door Fortuyn al eerder aangetoond, wordt zo weer goed geïllustreerd. In stand.nl van maandag wees 61 procent de dubbele nationaliteit af, en ook Maurice de Hond peilde vorige week 48 procent tegenstanders.

Dat er geïntegreerd moet worden is geen discussiepunt meer, maar de wijze waarop des te meer. Dubbele nationaliteit leidt in de praktijk tot dubbele solidariteit, zo blijkt in Rotterdam, waar allochtonen massaal op de PvdA hebben gestemd. De solidariteit met de eigen groep is belangrijker dan het algemeen belang.

De eerste motie ingediend door iemand met een dubbele nationaliteit, stelde mensen met een uitkering in staat voortaan twee weken langer op vakantie te blijven. Daarna volgden meer moties met een cliëntelistische strekking. Zo worden ambtenaren weer benoemd via positieve discriminatie, nu ‘afspiegelingsbeleid’ genoemd, en is er weer veel extra subsidie voor mono-etnische en moslimorganisaties.

Het bontst werd het nog gemaakt in de deelgemeente Feijenoord, waar de PvdA via allochtone stemmen de absolute meerderheid heeft gekregen. Aan de balie wordt weer Arabisch en Turks gesproken (die arme Chinezen staan weer in de kou) en in een anonieme stemming werd het door de PvdA-fractie zelf voorgestelde dagelijks bestuur na een anonieme stemming niet benoemd, omdat er geen Turkse of Marokkaanse bestuurder bij zat. Pas toen er met veel moeite een bestuurder was gevonden, kon er worden geregeerd, of wat er voor door gaat. Gekozen allochtone PvdA-volksvertegenwoordigers waren niet solidair met de bevolking van Feijenoord of met de politieke lijn van de partij, maar met hun eigen etnische groep. Niet capaciteit maar nationaliteit geeft in zo’n achterstandsgebied de doorslag voor een benoeming in een publieke functie. De vraag wiens belangen zo’n functionaris vooral gaat behartigen is retorisch.

Dat de thuislanden, in dit geval Marokko en Turkije, baat hebben bij dubbele nationaliteiten, staat buiten kijf. Door de dubbele nationaliteit en de daaraan gekoppelde dubbele solidariteit blijven ze tot in lengte van dagen verzekerd van een broodnodige deviezenstroom. Daarom zullen ze het opgeven van hun nationaliteit zo moeilijk mogelijk maken. Het kan, en het mag volgens de wet, maar is het ook wenselijk?

De motie van Wilders biedt de kans om hierover te discussiëren. De Tweede Kamer is bij uitstek de plek om dat te doen. De twee bewindslieden van de PvdA moeten staan te popelen om dit debat aan te gaan; dan kunnen ze iedere schijn van belangenverstrengeling uit de weg ruimen – dat kunnen ze natuurlijk het beste doen door hun dubbele nationaliteit op te geven en hun paspoorten demonstratief terug te sturen.

Ik vind dat alle Nederlanders het recht hebben om te weten waarom ze niet voor deze gemakkelijke oplossing kiezen. Het zou namelijk ook zo’n mooi voorbeeld van echte integratie zijn. En het argument dat het juridisch niet nodig is, willen we daarbij van deze aanstaande wettenmakers niet horen. In een land waar de maatschappelijke samenhang onderwerp van het coalitieakkoord is, en waar een groot deel van de één miljoen burgers met een dubbele nationaliteit moeite heeft om volwaardig te participeren, moet de onvoorwaardelijke keuze voor de Nederlandse nationaliteit en solidariteit op zijn minst onderdeel van het politieke debat in de Tweede kamer kunnen zijn.

Ronald Sörensen is fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam en lijsttrekker van Leefbaar Zuid-Holland.

    • Ronald Sörensen