Wielrenner Ullrich vertrekt opgelucht en trots

Jan Ullrich heeft vanmorgen bekendgemaakt dat hij met onmiddellijke ingang stopt als wielrenner. „Ik beëindig mijn actieve carrière”, zei de 33-jarige Duitser in een persverklaring die hij uitsprak in een hotel in Hamburg. „Maar ik blijf betrokken bij de wielersport”, voegde hij er direct aan toe.

Ullrich maakte een opgeluchte indruk. „Er loopt een aanklacht tegen me, maar die hinderde me niet om weer te gaan fietsen. Ik ben fit en heb zeven aanbiedingen van ploegen. Nu is het moment waarop ik me kan afvragen: ga ik door of niet? Ik heb geluisterd naar een innerlijke stem die zei: het is zover.”

De Duitse Tourwinnaar van 1997 is in opspraak sinds in mei 2006 zijn naam opdook in Operación Puerto, de Spaanse bloeddopingzaak rond de omstreden arts Eufemiano Fuentes, waarbij in totaal ongeveer 200 topsporters betrokken zouden zijn. Ook ploegleider en vertrouwensman Rudy Pevenage en ploeggenoot Oscar Sevilla werden met Fuentes in verband gebracht. Het drietal werd een dag vóór de start van de Tour de France door hun eigen ploeg T-Mobile geschorst. Ook met Operación Puerto in verband gebrachte renners van andere ploegen, zoals de Italiaanse Giro-winnaar Ivan Basso, kregen van hun eigen werkgever een startverbod.

Van alle 51 in de Spaanse dopingzaak genoemde wielrenners is Ullrich de enige die bij de start van het nieuwe seizoen nog geen wedstrijden kon rijden. Eind juli werden hij, Pevenage en Sevilla ontslagen door T-Mobile, hoewel zijn manager Wolfgang Strohband volhoudt dat er een regeling is getroffen. Na een diepe crisis volgde een wanhopige zoektocht naar een nieuwe ploeg. Extra complicatie: Ullrich beschikt niet meer over zijn Zwitserse proflicentie die hij in alle rumoer zelf inleverde. In eigen land werd de renner, die de Duitse wielersport en fietsindustrie de laatste tien jaar een geweldige impuls gaf, genadeloos van zijn voetstuk getrokken.

Op de persbijeenkomst in een sjiek hotel in Hamburg was een groot aantal vrienden en bekenden van de renner aanwezig. Zijn oude trainer Peter Becker, die hem in de DDR opleidde bij Dynamo Berlin omhelsde Ullrichs moeder en broer. Op een groot beeldscherm werden Ullrichs grootste triomfen getoond. De Tourzege, z’n vijf tweede plaatsen, de zege in de Vuelta, de wereldtitel tijdrijden en zijn olympische goud en zilver.

Aan de wand van Ballsal 2 hingen oude shirts van Ullrich, met daarnaast een gloednieuw blauw-wit tricot van de Oostenrijkse Volksbank-ploeg. Ullrich zal met onmiddellijke ingang in dienst treden bij het bescheiden team van manager Thomas Kofler. Verder gaat hij zich intensiever bemoeien met zijn eigen fietsenmerk en tekende hij een overeenkomst als uithangbord voor twee nieuwe sponsors.

Zo vrolijk als Ullrich was over zijn toekomst, zo cynisch reageerde hij op de manier waarop hij de laatste maanden is behandeld. „Het was als een boze droom, mijn sportieve wereld stortte in. Ik ben veroordeeld voordat er iets is bewezen. Dat moet in een rechtstaat niet mogelijk zijn.”

Hij richtte zijn pijlen op de UCI, die hij spottend een Superverein noemde. Ook de nationale bonden van Zwitserland, waar hij woont, en Duitsland kregen er van langs. „ Ze zeggen al acht maanden bewijs te hebben waarmee ze me levenslang kunnen schorsen. Maar waar blijft dat bewijs dan? Het is een zwak verhaal.”

Bondsvoorzitter Rudolf Scharping, oud-minister van Defensie, moest het persoonlijk ontgelden. „Hij zegt dat ik de Duitse wielersport meer heb geschaad dan gebracht. Waar was de wielersport dan, tien jaar geleden? Scharping is typisch iemand die altijd rond om mij hing toen het goed ging. Dan was hij niet bij de camera's weg te slaan. Hij heeft van mij geprofiteerd. Zonde dat de Duitse wielersport een president heeft die niet van de sport houdt en die als eerste het zinkende schip verlaat.”

Ullrich besloot zijn persverklaring emotioneel, toen hij over zijn driejarige dochtertje Sarah sprak. „Met Kerst zei ze mij dat ze wenste dat ik niet meer zo hard werkte en meer tijd zou hebben voor haar. Dan breekt het hart van een vader. Hier staat geen man van 110 kilo die van de brug dreigt te springen. Hier staat een gelukkige, gezonde en hopelijk jonge man die weet wat hij wil. Ik heb een prachtig privéleven met vrouw en dochter, en heb als sporter alles meegemaakt, hoogte- en dieptepunten. Ik kan trots zijn.”